Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

ΑΡΧΗ | Αποθήκευση όλων των δημοσιευμένων άρθρων | Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία (Γ} Αρχαίες πόλεις - γειτονιές και οικίες

Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία (Γ} Αρχαίες πόλεις - γειτονιές και οικίες

E-mail Εκτύπωση PDF

Η σειρά των άρθρων που δημοσιεύονται αποτελεί μια αξιόλογη εργασία του επιστημονικού προσωπικού του Τεχνικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας, στο πλαίσιο του Ε.Π. Κοινωνία της Πληροφορίας, σε θέματα σχετικά με τις εξελίξεις της τεχνολογίας στην Αρχαία Ελλάδα, τις τομές και τα επιτεύγματα που άλλαξαν ριζικά τη ζωή των ανθρώπων σε όλα τα επίπεδα: στην παραγωγή, στην κατανάλωση τροφής, στην ένδυση, στις συνθήκες διαβίωσης,  στην επιστήμη και τον πολιτισμό.

Σήμερα δημοσιεύονται αποσπάσματα που αφορούν τον τύπο των σπιτιών που οικοδομήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας.  

Αθήνα

Τα σπίτια του 5ου αιώνα όπως για παράδειγμα αυτά της Αθήνας ήταν σπίτια απλά και φτωχά, χτισμένα σε δρόμους στενούς, παρ' όλη τη μεγαλοπρέπεια των δημόσιων κτιρίων της πόλης. Από τα εκατοντάδες σπίτια των ανασκαφών τα περισσότερα αποτελούνταν από έναν ενιαίο χώρο ή από δύο ή τρεις χώρους γύρω από μία αυλή. Το πέρασμα από το παλάτι της εποχής του Ομήρου στην απλή κατοικία του 5ου αιώνα είναι πέρα από τα άλλα γεγονός που έχει να κάνει με τις συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η τυπική κατοικία της Αθήνας ήταν μονώροφη, αλλά σίγουρα υπήρχαν και συνοικίες με κατοικίες που διέθεταν πολλά πατώματα, για τις φτωχότερες τάξεις και τους σκλάβους. Τα σπίτια χτίζονταν με γερά θεμέλια από πέτρα, με τούβλα ή ξύλα από πάνω και κεραμίδια στη στέγη. Η πρόσοψη δεν ήταν ποτέ επιβλητική και προβεβλημένη, καθώς το σπίτι προσεγγίζονταν από στενούς δρόμους, με όψη μονοκόμματη με τοίχους χωρίς διακόσμηση και ανοίγματα, με μία βαριά συμπαγή πόρτα στη μέση.

Για λόγους ασφαλείας υπήρχαν ελάχιστα ή καθόλου εξωτερικά παράθυρα και μία ή σπανιότερα δύο εξωτερικές πόρτες. Τα δωμάτια είχαν λιτή εμφάνιση και ελάχιστα έπιπλα. Τα περισσότερα δάπεδα ήταν από καλά πατημένο χώμα ή πηλό. Ο ανδρών βρισκόταν συνήθως στη βόρεια πλευρά της αυλής, με νότιο προσανατολισμό για να επωφελείται πλήρως από τον χαμηλό, χειμωνιάτικο ήλιο. Διέθετε συνήθως δάπεδο από βότσαλα τοποθετημένα σε υπόστρωμα από ασβεστοκονίαμα και μία ελαφριά υπερυψωμένη πλατφόρμα κατά μήκος των τοίχων.

Η λειτουργία των υπολοίπων δωματίων ήταν πιο δύσκολο να αναγνωριστεί, αν και από τα ευρήματα προκύπτουν σε ορισμένες περιπτώσεις και οι χρήσεις: ένα μικρό δωμάτιο με αποχετευτικό αγωγό ερμηνεύεται ως λουτρό ή αποχωρητήριο, ενώ η παρουσία σε ένα χώρο πολλών μαγειρικών σκευών φανερώνει ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν ως μαγειρείο ή αποθήκη. Τα υφαντικά βάρη πάλι μαρτυρούν τη θέση των γυναικείων διαμερισμάτων.

 

Τα έπιπλα ήταν απλά, κρεβάτια, κλισμοί, δίφροι και τραπέζια με πολλά κλινοσκεπάσματα και μαξιλάρια. Η θέρμανση επιτυγχάνονταν μέσα από μαγκάλια και ο φωτισμός γινόταν μέσω της εσωτερικής αυλής στα γύρω δωμάτια.

Από τις σχετικές αναφορές της αρχαίας γραμματείας για σπίτια της μεσαίας ή της ανώτερης τάξης, μαθαίνουμε ότι η πόρτα λεγόταν αύλεια θύρα, ενώ η πρόσβαση στο σπίτι γινόταν μέσα από το πρόθυρον. Η αυλή περιστοιχίζονταν ή πλαισιώνονταν σε κάποια πλευρά από κιονοστοιχία και από δωμάτια διαφόρων ειδών. Η χρήση της λέξης περίστυλον συναντάται για πρώτη φορά στο Διόδωρο. Στην αυλή υπήρχε ο βωμός, ενώ ανάμεσα στα δωμάτια γύρω από την αυλή υπήρχε ο ανδρών και η παστάδα. Ο Βιτρούβιος αναφερόμενος στο ελληνικό σπίτι μιλά για χώρο με παραστάδα, που ήταν συνήθως στα βόρεια, βλέποντας προς την κύρια είσοδο, που ονομαζόταν προστάς ή παραστάς.

Ο γυναικωνίτης και ο ανδρωνίτης ήταν δύο τμήματα διαμερισμάτων, ξεχωριστά μεταξύ τους, με τις γυναίκες σύμφωνα με τις πηγές, να έχουν πρόσβαση στην αυλή, αλλά και σε διαμερίσματα ξεχωρισμένα από τον ανδρώνα τα οποία μπορούσαν να απομονωθούν από την κεντρική αυλή. Πιθανόν τα γυναικεία διαμερίσματα να βρίσκονταν στο δεύτερο όροφο, με συχνή την παρουσία τους ταυτόχρονα και στην εσωτερική αυλή.

Όλυνθος

Σπουδαία πηγή πληροφοριών για τα σπίτια της αρχαίας ελληνικής πόλης αποτελεί το παράδειγμα της Ολύνθου η οποία καταστράφηκε από το Φίλιππο το 348 π.Χ. και από τότε δεν κατοικήθηκε ποτέ. Πολλά σπίτια στην Όλυνθο ανήκαν σε οικοδομικά συγκροτήματα τα οποία αποτελούνταν από δύο σειρές οικιών που χωρίζονταν μεταξύ τους με μεσοτοιχίες. Κάθε σειρά είχε χώρο για πέντε σπίτια με διαστάσεις περίπου 17x17μ. δηλαδή καθένα από αυτά είχε έκταση 290 τ.μ. Οι δύο σειρές σπιτιών χωρίζονταν με μία στενωπό, ένα στενό διάδρομο αποχέτευσης που περνούσε ανάμεσά τους. Οι τοίχοι από λάσπη και τούβλα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και έτσι δεν μπορούμε να πούμε αν τα σπίτια ήταν διώροφα. Τα περισσότερα πάντως είχαν μόνο μία είσοδο στο μπροστινό μέρος, ενώ δίπλα υπήρχε σε ορισμένες περιπτώσεις διπλή πόρτα για τις άμαξες που κουβαλούσαν έπιπλα ή δημητριακά. Τα παράθυρα στο ισόγειο πρέπει να ήταν μικρά σε μέγεθος και ψηλά στους τοίχους, βοηθώντας στον εξαερισμό του χώρου, αλλά μην επιτρέποντας τη διέλευση αρκετού φυσικού φωτός. Φως έμπαινε στο σπίτι επίσης από τις πόρτες και τα χαμηλά παράθυρα της εσωτερικής αυλής.

Η αρχαία πόλη της Ολύνθου αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αρχαίας πόλης με σημαντικά αρχαιολογικά λείψανα, βασισμένη σ' ένα κανονικό ορθογώνιο οδικό σύστημα με τρόπο ώστε να δημιουργούνται νησίδες από δέκα οικίες ίδιου τύπου, με πέντε οικίες τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη και με μία όμοια σειρά οικιών στην πίσω πλευρά. Κάθε οικία είχε μπροστά μία σειρά δωματίων το ένα δίπλα στο άλλο στην ίδια ευθεία - συνήθως πρόκειται για τον ανδρώνα και τον οίκο με την εστία, όπου συγκεντρώνονταν η οικογένεια - ενώ τοποθετημένος εγκάρσια διαμορφωνόταν ένας διάδρομος που συνέδεε τους χώρους αυτούς, η παστάς, και οδηγούσε στην αυλή. Η αυλή που ήταν προσβάσιμη από το δρόμο, περιβαλλόταν επίσης από δωμάτια, ίσως αποθηκευτικούς χώρους ή δωμάτια που περιστασιακά χρησιμοποιούνταν ως ανδρώνες. Λείψανα σκάλας μαρτυρούν παρουσία δευτέρου ορόφου όπου πιθανόν υπήρχε οθάλαμος, το υπνοδωμάτιο και ο γυναικωνίτης. Αυτού του είδους η τυποποίηση στις οικίες συναντάται και σε άλλες αρχαίες πόλεις όπως στον Πειραιά, τα Άβδηρα, την Πριήνη και αλλού.

Πέλλα

Τα σπίτια της Πέλλας καλύπτουν το χρονικό κενό ανάμεσα στα σπίτια της Ολύνθου του 4ου αιώνα και τα υστεροελληνιστικά σπίτια της Πριήνης και της Δήλου. Τα σπίτια που ανακαλύφθηκαν στην Πέλλα είναι σπίτια μίας ανώτερης τάξης, όχι όμως παλάτια. Οι οικίες της ελληνιστικής Πέλλας, όπως αυτές «Της Αρπαγής της Ελένης» και «Του Διονύσου», δεν αποτελούν παραδείγματα κοινών οικιών, αλλά πλούσια σπίτια εξεχόντων εταίρων με χρήματα προερχόμενα από τη νικηφόρα εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Άρα σε σχέση με την ιδιωτική κλασική αρχιτεκτονική, αλλά και τη «μέση» ελληνιστική, ορισμένες οικίες όπως αυτές, είναι μοναδικές ως προς το μέγεθος, τη μνημειακότητα και την πολυτέλειά τους.

Γενικότερα τα σπίτια της Πέλλας διαθέτουν τετράγωνη κάτοψη, με εσωτερική αυλή στο κέντρο και παρατακτική διάταξη των δωματίων γύρω από αυτή. Όλα σχεδόν τα δωμάτια έχουν έξοδο προς την αυλή και μόνο τα γωνιακά επικοινωνούν με αυτή μέσω προθαλάμου. Η προστάδα λείπει από τα σπίτια της Πέλλας, καθώς και οι μικρές ενότητες χώρων, όπως η ενότητα του οίκου στα σπίτια της Ολύνθου και η ενότητα των ανδρώνων στα σπίτια της Δήλου. Το εμβαδόν των σπιτιών της Πέλλας μπορούσε να ξεπερνά ακόμη και τα 2000τ.μ., συμπίπτοντας έτσι με το πλάτος του ίδιου του οικοδομικού τετραγώνου. Στα μικρότερα σπίτια μέρος του πλάτους του τετραγώνου καταλάμβαναν τα καταστήματα. Οι αυλές των σπιτιών περίστυλες με ιωνικές ή δωρικές κιονοστοιχίες, κυμαίνονταν από 100 έως 150 τ.μ. Έτσι πλατιές στοές περίεβαλαν άλλοτε την αυλή και στις τέσσερις πλευρές και άλλοτε μόνο στις τρεις. Σε πολλά από τα μεγάλα σπίτια σώζονται λίθινα σκαλοπάτια που οδηγούν στο δεύτερο όροφο. Μάλιστα στις αυλές των σπιτιών αυτών βρέθηκαν και λείψανα δεύτερου ορόφου.

Η Οικία των Κονιαμάτων

Πρόκειται για ένα τυπικό παράδειγμα πολυτελούς οικίας από την Πέλλα με εμβαδό 1000 τ.μ., είσοδο στην ανατολική πλευρά και εξώπορτα όχι στην ίδια γραμμή με τον εξωτερικό τοίχο, αλλά δύο μέτρα πιο μέσα, ώστε να δημιουργείται το πρόθυρο, που προστάτευε τους κατοίκους από τη βροχή. Στην έξοδο του διαδρόμου προς τη στοά υπήρχε προφανώς η αύλειος θύρα. Η αυλή του σπιτιού είχε εμβαδόν 100τ.μ. και ήταν επιστρωμένη με τριμμένη πέτρα. Η βάση του βωμού βρέθηκε στη δυτική πλευρά της αυλής. Πάνω στο λίθινο στυλοβάτη πατούσαν δεκατέσσερις δωρικές κολόνες, λίθινες και επενδεδυμένες με λεπτής υφής λευκό στούκο. Δεν ξέρουμε εάν στην αυλή υπήρχαν άνθη ή δένδρα. Οι ευρύχωρες στοές, πλάτους 3μ., ήταν επιστρωμένες με όρθια θραύσματα κεραμιδιών. Στις φωτεινές και δροσερές αυτές στοές περνούσαν την ώρα τους η οικογένεια, οι φίλοι και οι καλεσμένοι του σπιτιού.

Στα βόρεια της στοάς με προσανατολισμό προς τα νότια διαμορφωνόταν μία ευρύχωρη αίθουσα, η εξέδρα, διαστάσεων 7x7μ., με τη μπροστινή όψη ανοιχτή, με δύο δωρικές κολόνες. Το δωμάτιο αυτό ήταν επίσης διακοσμημένο με πολύχρωμα, πλαστικά κονιάματα, διακόσμηση από την οποία προκύπτει και το ύψος του δωματίου που έφτανε τα 5μ., με διακόσμηση κατά το α΄ πομπηιανό στυλ και με το άνω τμήμα να μιμείται δεύτερο όροφο με ανοιχτή πεσσοστοιχία σε γαλάζιο ουρανό.

Μία μεγάλη αίθουσα συνδέεται με το χώρο αυτό, με πολύ πιο απλή διακόσμηση, η οποία αποτελούσε προφανώς τον ανδρώνα του σπιτιού. Από τέτοιες αίθουσες στην Πέλλα προέρχονται τα περίφημα ψηφιδωτά δάπεδα του Διονύσου, του Κυνηγιού του Λέοντα και Της αρπαγής της Ελένης.

Στα υπόλοιπα δωμάτια της οικίας θα πρέπει να αναζητήσουμε τα ενδιαιτήματα ή διαιτητήρια, δηλαδή τα καθημερινά δωμάτια, τις κρεβατοκάμαρες, το οπτάνιο

(κουζίνα), αλλά και τους χώρους υγιεινής. Στα νότια του σπιτιού υπάρχει άλλο ανοιχτό δωμάτιο με μία κολόνα επενδεδυμένη με κόκκινο στούκο, ανάμεσα σε δύο παραστάδες, επιχρισμένες με το ίδιο κόκκινο χρώμα. Προφανώς ο χώρος αυτός θα ήταν ιδιαίτερα πρόσφορος για τη θερινή διαμονή των κατοίκων.

 Πριήνη

Τα σπίτια της Πριήνης είναι από τα πιο γνωστά σπίτια της αρχαιότητας, σε μια πόλη χτισμένη βάσει ενός συγκεκριμένου πολεοδομικού συστήματος, του λεγόμενου Ιπποδάμειου, με ευθείς, μακρείς δρόμους, κάθετους μεταξύ τους και μπλοκ σπιτιών, κυρίως ενός αλλά ενίοτε και δύο ορόφων. Στην Πριήνη οι σειρές οικιών που υπήρχαν στην κλασική περίοδο, ξαναχτίστηκαν ή επιδιορθώθηκαν σχεδόν εξ' ολοκλήρου μετά το 188 όταν η Πριήνη έγινε αυτόνομη σύμμαχος της Ρώμης. Παρ' ότι διαμορφώθηκαν λοιπόν μεγάλα σπίτια στο κέντρο της πόλης, παράλληλα με τα μικρά στα περίχωρα, η βασική δομή των οικιών δεν διαφοροποιήθηκε δραστικά.

Όλες οι οικίες της πόλης με προσανατολισμό προς νότο, διέθεταν είσοδο ελαφρώς τραβηγμένη προς τα μέσα, όπου διαμορφώνονταν μία στεγασμένη πύλη, το πρόθυρο. Η είσοδος αυτή οδηγούσε προς τον πιο ήσυχο όμορο δρόμο και διέθετε μαρμάρινα κατώφλια. Από κει έμπαινε κανείς σ' ένα τετράγωνο ή ορθογώνιο χώρο αυλής με προστάδα, η οποία ήταν συνήθως καλυμμένη με πέτρα, ενώ κίονες υψώνονταν στη μία, στις δύο ή και στις τρεις πλευρές της αυλής, με ένα μόνο σπίτι να διαθέτει μία εκτενή κιονοστοιχία και στις τέσσερις πλευρές.

Τα σπίτια χωρίς εξωτερικά παράθυρα, ήταν αποκλειστικά φωτιζόμενα από μέσα. Στα βόρεια της οικίας διαμορφώνονταν ένας μικρός ανδρώνας στη μία άκρη, ο οίκος με τα δωμάτιά του στο ισόγειο, που μπορεί να ήταν και διώροφος, αποθηκευτικοί χώροι και πιθανόν και τα δωμάτια των δούλων. Το μπροστινό μέρος του δεύτερου ορόφου έβλεπε στην περίστυλη αυλή στην οποία ανοίγονταν τα δωμάτια μέσα από τις πόρτες και τα παράθυρα, για φωτισμό και αερισμό των χώρων. Στην αυλή ανοίγονταν και τα διαμερίσματα των γυναικών, ο λεγόμενος γυναικωνίτης.

Το ύψος των δωματίων έφτανε τα 5,5 με 6 μέτρα, με το δάπεδο και τους τοίχους να είναι χτισμένα από αργιλόχωμα και επιχρισμένα με λευκό κονίαμα. Το επάνω μέρος των τοίχων έφερε παράθυρα χωρίς τζάμια και στέγη με πήλινα κεραμίδια. Μπάνια, τα οποία ταυτίζονται μέσω των πήλινων λουτήρων τους, ήταν σπάνια.

Πολλοί βωμοί βρέθηκαν δίπλα στις εισόδους και ορισμένοι φέρουν επιγραφή για τον Ολύμπιο Δία. Σε μερικές περιπτώσεις ο προθάλαμος του σπιτιού χρησιμοποιούνταν ως κουζίνα, καθώς πιθάρια, χειρόμυλοι και μαρμάρινες λεκάνες βρέθηκαν εκεί, όπως και τα υπολείμματα της εστίας.

Στην Πριήνη παρότι δεν υπήρχαν μωσαϊκά δάπεδα με παραστάσεις, υπήρχαν όμως τοίχοι με πλούσια διακόσμηση με stucco σε ποικιλία χρωμάτων. Επάνω από τη ζώνη των ορθοστατών υπήρχαν ζωφόροι με στενά πάνελ, ζωγραφισμένα ώστε να μοιάζουν με μάρμαρο, ενώ ορισμένα κομμάτια στούκο έφεραν ανάγλυφα τις μορφές κυματίων, μαιάνδρων, τριγλύφων, μετοπών κτλ.

Δήλος

 Δήλος αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πολυτελούς ελληνιστικής οικιστικής αρχιτεκτονικής, με σπίτια όπου στο αίθριο διαμορφώνεται μαρμάρινο περιστύλιο με κίονες που φτάνουν μέχρι και τα τέσσερα μέτρα, με μωσαϊκά δάπεδα από πολύχρωμα βότσαλα και υπολείμματα τοίχων με επιχρίσματα ανάγλυφης αρχιτεκτονικής διαμόρφωσης και ζωφόρους στο ύψος του ματιού, γεγονός που προδίδει πλούσια διακοσμημένα εσωτερικά οικιών. Τα σπίτια στη Δήλο ανακατασκευάστηκαν μετά το 166 π.Χ. όταν η πόλη έχασε την ανεξαρτησία της από την Αθήνα και έτσι Αθηναίοι και πιθανόν και Ρωμαίοι ήρθαν να κατοικήσουν εδώ, μέχρι την πλήρη καταστροφή της το 69 π.Χ. Άρα τα υλικά κατάλοιπα των σπιτιών της πόλης μπορούν να χρονολογηθούν κυρίως στην περίοδο μεταξύ 166-69 π.Χ.

Στο νησί έχουν βρεθεί κατάλοιπα πολλών πολυτελών οικιών της εποχής με κοινά τα βασικά τους χαρακτηριστικά ως προς τη διακόσμηση και την τυπολογία. Όλα τα σπίτια αναπτύσσονταν γύρω από μία ανοιχτή αυλή, με δωρικές και σε μία περίπτωση ιωνική κιονοστοιχία, με αριθμό δωματίων τριγύρω. Η πρόσβαση στην αυλή γινόταν μέσω ενός στενού δρόμου με πόρτα ανοιγόμενη προς αυτόν. Τα δωμάτια και η κουζίνα που έχουν άμεση επαφή με την αυλή ήταν μικρά, αλλά σε κάθε περίπτωση ο ανδρών με τα μωσαϊκά δάπεδα και την επιτοίχια διακόσμηση, άνοιγε κι αυτός στο περιστύλιο με τρεις μεγάλες πόρτες ή με μία πόρτα και δύο μεγάλα παράθυρα. Η αυλή η οποία σπάνια βρισκόταν στο κέντρο του σπιτιού, διέθετε μία μεγάλη εσοχή, συνήθως πίσω από την είσοδο, την παστάδα. Πολλά από τα σπίτια έφεραν ίχνη δεύτερου ορόφου. Η θέρμανση γινόταν μέσα από μεταφερόμενα μαγκάλια, ενώ οι κουζίνες ήταν ξεχωριστά δωμάτια.

Η πρόσβαση στο δεύτερο και σπανιότερα στον τρίτο όροφο, που αναπτύσσονταν σε διάφορες πλευρές και όχι μόνο στα βόρεια, γινόταν από σκάλες που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι παρέχοντας προστατευμένη πρόσβαση στα επάνω δωμάτια. Τα δωμάτια αυτά πρέπει να ήταν και τα καλύτερα φωτισμένα, με τις διπλές πόρτες να ανοίγουν στις περίστυλες στοές. Ο οίκος με την κεντρική του πόρτα πλαισιωμένη από δύο παράθυρα, ήταν το πιο πολυτελές δωμάτιο: ευρύ, με πλούσια διακόσμηση και με κλίνες γύρω από τους τοίχους, για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του συμποσίου. Συνήθως υπήρχε και ένας δεύτερος οίκος στην ίδια ή σε διπλανή πτέρυγα.

Η κουζίνα ήταν δωμάτιο χωριστό, στο ισόγειο με μία γωνία υψηλής εστίας. Οι οικογένειες έτρωγαν γύρω από τραπέζια, πιθανόν σε κάποια από αυτά που βρέθηκαν στη Δήλο. Ακατέργαστοι πέτρινοι κάδοι με νερό αντικατέστησαν τα κομψά μαρμάρινα αγγεία επάνω σε βάθρα που βρέθηκαν στην Πριήνη (εικ.9) και κατά περίπτωση και στην Όλυνθο, τα οποία τοποθετούνταν κοντά στην είσοδο (στον κύριο οίκο εδώ) για να πλένονται οι επισκέπτες μόνοι ή από κάποιο δούλο, πριν εισέλθουν στο χώρο των κλινών.

Τα περισσότερα σπίτια ήταν ακανόνιστα σε κάτοψη, περίπου 600τ.μ., με διπλάσιο μέγεθος δηλαδή από το μέσο σπίτι του 4ου αιώνα. Οι περισσότεροι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι από fieldstone και ορισμένοι από γρανίτη που προέρχονταν από τα λατομεία του νησιού, επάνω σε πέτρινα θεμέλια. Κολόνες, στυλοβάτες και τα επίκρανα του περιστυλίου ήταν συνήθως μαρμάρινα, με επίχρισμα σε κάποιες περιπτώσεις. Στην αυλή υπήρχε μωσαϊκό δάπεδο και κάτω από το δάπεδο μία δεξαμενή για τη συγκέντρωση του νερού της βροχής, το οποίο οδηγούνταν μέσω μολύβδινων σωλήνων από τη στέγη προς τα κάτω, μέσω των κιόνων.

Όλα αυτά τα σπίτια με την αυλή και τη μαρμάρινη κιονοστοιχία, με τα μωσαϊκά, τα δωμάτια συμποσίων, τα ψηλά ταβάνια και τα πολλά μικρά δωμάτια ήταν κατάλληλα σκηνικά για πολυτελή διακόσμηση. Πλούσια και ποικίλα χρώματα στόλιζαν τα μωσαϊκά, τους οίκους, τις εξέδρες, αλλά και τα υπόλοιπα δωμάτια. Τοιχογραφίες διακοσμούσαν τους τοίχους, με χρήση λευκού στούκο για την ανάγλυφη απόδοση αρχιτεκτονικών στοιχείων. Οι παραστάσεις των τοιχογραφιών έφεραν μορφές ηθοποιών, σκηνές μάχης και άλλα θέματα.

Επιστημονική Επιμέλεια : Δρ Κώστας Νικολαντωνάκης, Βάλεια Αμοιρίδου

βιβλιογραφια: Οικίες

  1. Barr - SharrarB.,"The Hellenistic House" 59-67, στο Hellenistic Art in the Walters Art Gallery, 1988 (επιμ. E. D. Reeder).
  2. Blanck H., Εισαγωγή στην Ιδιωτική Ζωή των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, 2004 (μτφρ. Α. Μουστάκα).
  3. Hoepfner W. - Schwandner E. L.,Haus und Stadt im klassischen Griechenland. Wohnen in der klassischen Polis, I, 1986.
  4. MiddletonH., Η κατοικία στην αρχαία Ελλάδα, 2002.
  5. Nevett L.,House and Society in the ancient Greek world, 1999.
  6. Rider Bertha Carr,The Greek house: its history and development from the neolithic period to the Hellenistic age, 1916.
  7. Robinson D. M., Graham W. J.,Olynthus VIII, 1938, The Hellenistic House.
  8. W. MullerWiener, Η Αρχιτεκτονική στην Αρχαία Ελλάδα, 1995, (μτφρ. Σμιτ Δούνα Μπ.)
  9. Μακαρόνας Χ., Γιούρη Ε., Οι οικίες της Αρπαγής της Ελένης και του Διονύσου της Πέλλας, 1989.
  10. Σιγανίδου Μ.,Η ιδιωτική κατοικία στην Πέλλα, 31-36, Αρχαιολογία, 1982.
Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 20 Μάρτιος 2011 00:55  

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1965

Παράγονται τα πρώτα ολογραφήματα, που ισοδυναμούν με τρισδιάστατες φωτογραφίες.

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΤVSpot Τεχνικού Μουσείου