Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Εισβολή υγρών κρυστάλλων!

E-mail Εκτύπωση PDF

Η παρατηρητικότητα ενός βοτανολόγου και η μεθοδικότητα ενός φυσικού οδήγησαν, ύστερα από 100 χρόνια, στη μεγάλη επανάσταση της επίπεδης οθόνης της τηλεόρασης, των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων

Καθηγητής Βάρβογλης Χάρης

Χωρίς ειδική επεξεργασία η κατεύθυνση των μορίων στους υγρούς κρυστάλλους διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, γεγονός που δημιουργεί όμορφες εικόνες όταν τους παρατηρούμε με ένα πολωτικό μικροσκόπιο

Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας αυστριακός βοτανολόγος, ο Φρειδερίκος Ράινιτσερ, απομόνωσε από τον χυμό του καρότου μια χημική ένωση, τον βενζοϊκό εστέρα της χοληστερόλης, με παράξενες ιδιότητες. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν ότι, ενώ όλες οι καθαρές χημικές ενώσεις έχουν μία θερμοκρασία τήξης, αυτή είχε δύο. Συγκεκριμένα έλιωνε στους 154 βαθμούς Κελσίου, σχηματίζοντας ένα θολό ρευστό, το οποίο στη συνέχεια γινόταν διαυγές στους 178,5 βαθμούς. Για την ανακάλυψή του αυτή ενημέρωσε τον γερμανό φυσικό Οτο Λέμαν, ο οποίος διαπίστωσε ότι στην ενδιάμεση περιοχή θερμοκρασιών η ένωση αυτή έχει ιδιότητες τόσο υγρού (ρέει από ένα δοχείο σε ένα άλλο) όσο και στερεού (η διάταξη των μορίων της παρουσιάζει τάξη). Ο Λέμαν αντιλήφθηκε ότι σε αυτή την περιοχή θερμοκρασιών η συγκεκριμένη ουσία βρισκόταν σε μια νέα κατάσταση της ύλης, άγνωστη ως τότε, και, για να περιγράψει τις αντιφατικές ιδιότητές της, δημιούργησε το οξύμωρο σχήμα υγρός κρύσταλλος. Ωστόσο κανείς από αυτούς τους δύο επιστήμονες δεν μπορούσε να φανταστεί ότι έπειτα από 100 χρόνια η νέα αυτή κατάσταση της ύλης θα ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία του τεχνολογικού πολιτισμού μας, αφού σε αυτήν βασίζονται οι περισσότερες από τις οθόνες τηλεοράσεων, ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων.

Η ανακάλυψη των Ράινιτσερ και Λέμαν για τις παράδοξες ιδιότητες του βενζοϊκού εστέρα της χοληστερόλης παρέμεινε ως επιστημονικό αξιοπερίεργο ως τη δεκαετία του 1960. Τότε η ανάγκη κατασκευής ανθεκτικών οργάνων πλοήγησης στα πολεμικά αεροπλάνα της εποχής οδήγησε τους επιστήμονες να αναζητήσουν άλλους τρόπους προβολής πληροφοριών, πέρα από τους κλασικούς σωλήνες καθοδικών ακτινών των παλιών τηλεοράσεων. Οι ιδιότητες των υγρών κρυστάλλων θεωρήθηκαν ως μια πολλά υποσχόμενη νέα τεχνολογία, και η εντατική έρευνα γύρω από αυτή την ασυνήθιστη κατάσταση της ύλης οδήγησε στη σύνθεση νέων υλικών και, τελικά, στην κατασκευή του είδους της επίπεδης οθόνης που τόσο έχει μπει στην καθημερινή ζωή μας.

Η ενδιάμεση κατάσταση

Οι περισσότεροι υγροί κρύσταλλοι αποτελούνται από επιμήκη οργανικά μόρια, τα οποία τους δίνουν τις ειδικές ιδιότητες που χρησιμοποιούμε στις οθόνες υγρών κρυστάλλων (LCD). Σε χαμηλές θερμοκρασίες οι ουσίες αυτές είναι στερεές και δεν έχουν κανένα τεχνολογικό ενδιαφέρον. Σε υψηλές θερμοκρασίες είναι συνηθισμένα ρευστά, οπότε και πάλι δεν έχουν κάτι ξεχωριστό. Σε μια ενδιάμεση όμως περιοχή θερμοκρασιών τα μόρια τείνουν να διαταχθούν παράλληλα το ένα με το άλλο, δηλαδή να έχουν την ίδια κατεύθυνση. Αυτή είναι μια ιδιότητα που χαρακτηρίζει τα κρυσταλλικά στερεά, από την οποία πήρε και ο Λέμαν την ιδέα για το όνομα που έδωσε στα υλικά που έχουν αυτή την ιδιότητα. Είναι υγρά, επειδή ρέουν από ένα δοχείο σε ένα άλλο, αλλά έχουν και κάποια τάξη στη δομή τους, επειδή έχουν άλλες ιδιότητες προς την κατεύθυνση της διάταξης των μορίων και άλλες προς την κατεύθυνση που είναι κάθετη στη διάταξη. Γρήγορα διαπιστώθηκε ότι πολλές βιολογικές χημικές ενώσεις είναι στην πραγματικότητα υγροί κρύσταλλοι.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 29 Μάρτιος 2013 12:32 Περισσoτερα...
 

Ρίζες στην αρχαία Ελλάδα έχει η μετεωρολογία

E-mail Εκτύπωση PDF

Ρίζες στην αρχαία Ελλάδα έχει η μετεωρολογία

Μετεωρολογία: Μια επιστήμη με ρίζες στην αρχαία Ελλάδα. Από τις λαϊκές δοξασίες πέρασε στην επιστήμη μέσω της φιλοσοφίας.

Της Μαριάνας Παπαδάκη

Η διαφορά των αντιλήψεων μεταξύ λαού και φιλοσόφων εμφανίζεται παραστατικά στην κωμωδία του Αριστοφάνη «Νεφέλες» και πιο συγκεκριμένα στον διάλογο ανάμεσα στον Στρεψιάδη και στον Σωκράτη. «Είδες ποτέ βροχήν χωρίς νεφέλας;», ρωτά μεταξύ άλλων τον Στρεψιάδη ο Σωκράτης. Ο Στρεψιάδης απηχούσε τις λαϊκές δοξασίες σύμφωνα με τις οποίες ο Δίας προκαλούσε τη βροχή, ενώ ο Σωκράτης, θερμός υποστηρικτής των φιλοσόφων, υποστήριζε ότι η βροχή προκαλείται από τις νεφέλες (νέφη). Στην αρχαιότητα διάφοροι λαοί απέδιδαν τη δημιουργία των καιρικών φαινομένων στους θεούς. Από την πλευρά τους οι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι μελετώντας χωρίς θρησκευτικές προκαταλήψεις τα μετεωρολογικά φαινόμενα τα απέδιδαν σε φυσικά αίτια. Τις παρατηρήσεις τους αυτές οι φιλόσοφοι τις έκαναν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Θεόφραστου και άλλων ιστορικών, σε διάφορες περιοχές της χώρας και σε ψηλά κατά προτίμηση σημεία έξω από τις πόλεις, τα οποία ονόμαζαν παρατηρητήρια. Η σημαντική για τη μετεωρολογία περίοδος αρχίζει με τον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.). Ο Αριστοτέλης αποκατέστησε το κύρος της Μετεωρολογίας καθιστώντας την ανεξάρτητο κλάδο από την Αστρονομία. Έγραψε το πρώτο παγκοσμίως εγχειρίδιο Μετεωρολογίας, που ευτυχώς διασώθηκε, τα «Μετεωρολογικά». Σε αυτό το σύγγραμμά του ο Αριστοτέλης περιλαμβάνει όλες τις γνώσεις της εποχής του, τις οποίες αφού έλεγξε και συμπλήρωσε με δικές του παρατηρήσεις και θεωρίες καθώς και με παρατηρήσεις των μαθητών του, τις κατέταξε σε ένα σύστημα. Αυτή η εργασία μέχρι και τον 17ο μ.Χ. αιώνα αποτελούσε το μοναδικό παγκοσμίως μετεωρολογικό εγχειρίδιο. Για τον λόγο αυτό ο Αριστοτέλης ονομάστηκε πατέρας της Μετεωρολογίας.

Περισσoτερα...
 

Γυναίκες της επιστήμης 2013

E-mail Εκτύπωση PDF

Τις Φυσικές Επιστήμες υπηρετούν οι εφετινές τιμώμενες με το περίβλεπτο βραβείο που έχουν θεσπίσει το Ιδρυμα L'Oreal και η UNESCO

Σουφλέρη Ιωάννα Α.

Το ευρύ κοινό δεν γνωρίζει τα ονόματά τους, αλλά οι πέντε γυναίκες που παρουσιάζονται σε αυτό το δισέλιδο θα μπορούσαν να έχουν άμεση επίδραση στη ζωή μας: πρόκειται για επιστήμονες από τον ευρύτερο χώρο της Φυσικής, το έργο των οποίων είναι τόσο πρωτοποριακό ώστε να ανοίγει νέους δρόμους στην επιστήμη τους και να γίνεται η βάση για εφαρμογές που θα αλλάξουν τον κόσμο γύρω μας.Για όλα αυτά, οι πέντε ξεχωριστές κυρίες θα λάβουν μια περίβλεπτη τιμητική διάκριση κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής που θα γίνει στο Παρίσι την ερχόμενη εβδομάδα. Πρόκειται για το διεθνές βραβείο L'Oreal - UNESCO, το οποίο θεσμοθετήθηκε πριν από 15 χρόνια και απονέμεται κάθε χρόνο σε πέντε γυναίκες ως αναγνώριση της συνεισφοράς τους στην πρόοδο της επιστήμης.

Οι εφετινές τιμώμενες, οι οποίες σύμφωνα με το καταστατικό του βραβείου προέρχονται από τις πέντε ηπείρους του πλανήτη μας, είναι: για την Αφρική και τις αραβικές χώρες η καθηγήτρια Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νιγηρίας στη Νσούκα, κυρία Francisca Nneka Okeke, για την Ασία και τον Ειρηνικό η καθηγήτρια στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Επιστημών του Τόκιο στην Ιαπωνία, κυρία Reiko Kuroda, για την Ευρώπη η καθηγήτρια στο Τμήμα Χημείας και Φυσικής του Πανεπιστημίου του Γιορκ στο Ηνωμένο Βασίλειο, κυρία Ratibha L. Gai, για τη Λατινική Αμερική η καθηγήτρια και διευθύντρια του Ινστιτούτου Φυσικής στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, κυρία Marcia Barbosa και για τη Βόρεια Αμερική η επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπούλντερ των ΗΠΑ, κυρία Deborah S. Jin.

Ομως η δράση των γυναικών αυτών δεν περιορίζεται μόνο στα επιστημονικά πεδία στα οποία επέλεξαν να σταδιοδρομήσουν. Ολες τους είναι και ενεργοί πολίτες που δείχνουν έμπρακτα τη βοήθειά τους στην κοινότητα. Ετσι εκτός από το να αποτελούν απλώς πρότυπο για τις νεότερες ερευνήτριες, οι εφετινές τιμώμενες έχουν ενεργό δράση προκειμένου να βοηθήσουν τις γυναίκες να εκπληρώσουν τα οράματά τους στα πεδία των επιστημών, αλλά και να κάνουν την επιστήμη προσιτή στο ευρύ κοινό.

Το βραβείο L'Oreal-UNESCO

Κάθε χρόνο, το Ιδρυμα της L'Oreal και η UNESCO συνεργάζονται για να προβάλουν και να υποστηρίξουν το έργο ξεχωριστών γυναικών επιστημόνων, οι οποίες συμβάλλουν στην πρόοδο των επιστημών και αποτελούν πρότυπα για τις μελλοντικές γενιές.

Επιστήμονες από όλον τον κόσμο καλούνται να υποβάλουν υποψηφιότητα και μια διεθνής κριτική επιτροπή που απαρτίζεται από διακεκριμένους επιστήμονες, και της οποίας πρόεδρος είναι ένας επιστήμονας βραβευμένος με Νομπέλ, πραγματοποιεί την τελική επιλογή. Τα βραβεία απονέμονται εκ περιτροπής στους κλάδους των Επιστημών Ζωής και των Φυσικών Επιστημών.

Διακόσιες τριάντα ερευνήτριες διακρίνονται κάθε χρόνο: πέντε από αυτές λαμβάνουν το βραβείο, ενώ οι υπόλοιπες 225 λαμβάνουν μια υποτροφία που τους επιτρέπει να συνεχίσουν το ερευνητικό έργο τους.

Εως τα τέλη του 2013, από το πρόγραμμα θα έχουν ωφεληθεί συνολικά 1.729 γυναίκες επιστήμονες προερχόμενες από 100 και πλέον χώρες.Είναι δε χαρακτηριστικό της ποιότητας των γυναικών επιστημόνων που επιλέγονται το γεγονός ότι μεταξύ των βραβευθεισών υπάρχουν και δύο που στη συνέχεια τιμήθηκαν με το Βραβείο Νομπέλ.

ΑΦΡΙΚΗ
Ο ηλεκτροχείμαρρος του ισημερινού
Η Francisca Nneka Okeke είναι καθηγήτρια Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νιγηρίας στη Νσούκα. Είναι η εφετινή νικήτρια από την Αφρική και, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της L'Οr?al, λαμβάνει την τιμητική διάκριση «για τη σημαντική της συμβολή στην κατανόηση των καθημερινών αποκλίσεων των ιοντικών ρευμάτων στην ανώτερη ατμόσφαιρα, τα οποία μπορεί να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα την κλιματική αλλαγή».


Ο ουρανός και τα φαινόμενά του απασχόλησαν την Okeke από πολύ τρυφερή ηλικία: «Οταν ήμουν μικρή, με συνάρπαζε ο ουρανός, αναρωτιόμουν γιατί ήταν άλλοτε λευκός και άλλοτε γαλάζιος και γιατί τα αεροπλάνα μπορούσαν να πετάνε αντί να πέφτουν στη Γη. Αργότερα, όταν πήγα σχολείο, αποφάσισα να ασχοληθώ με τη Φυσική όταν έμαθα ότι κρύβει τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα».


Η εξ Αφρικής τιμώμενη βρήκε έναν ισχυρό σύμμαχο στο πρόσωπο του εκπαιδευτικού πατέρα της ο οποίος τη μύησε στα ανώτερα μαθηματικά που της επέτρεψαν αργότερα να ασχοληθεί με ένα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στην ιονόσφαιρα και ονομάζεται «equatorial electrojet phenomenon» (φαινόμενο ισημερινού ηλεκτροχει?άρρου). Ο ηλεκτροχεί?αρος, που ενεργοποιείται από τον Ηλιο, είναι μια ροή ηλεκτρικού ρεύματος που διατρέχει τη Γη ανατολικά γύρω από τον μαγνητικό ισημερινό και κάνει το μαγνητικό πεδίο στον μαγνητικό ισημερινό σχεδόν πέντε φορές ισχυρότερο σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο μέρος στον πλανήτη. (Ο μαγνητικός ισημερινός διαφέρει από τον Ισημερινό κατά κάποιες μοίρες, καθώς ο μαγνητικός Βόρειος Πόλος της Γης διαφέρει από αυτό που θεωρούμε γενικά ως Βόρειο Πόλο.)

Η έρευνα της καθηγήτριας Okeke για το πώς αυτή η ηλιακή δραστηριότητα στην ιονόσφαιρα επηρεάζει το μαγνητικό πεδίο της Γης θα μπορούσε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα την κλιματική αλλαγή και να εντοπίσουμε τις πηγές ολέθριων φαινομένων, όπως τα τσουνάμι και οι σεισμοί.

ΑΣΙΑ
Αριστερά και δεξιά... μόρια


Η Reiko Kuroda είναι καθηγήτρια στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Επιστημών του Τόκιο στην Ιαπωνία. Λαμβάνει το εφετινό βραβείο «για την ανακάλυψη της λειτουργικής σημασίας της διαφοράς μεταξύ αριστερόστροφων και δεξιόστροφων μορίων, η οποία έχει ευρείες εφαρμογές, μεταξύ των οποίων η έρευνα νευροεκφυλιστικών νόσων, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ».

Προερχόμενη από μια χώρα που δεν ενθαρρύνει την εργασία των γυναικών, η Reiko Kuroda έπρεπε να πάρει σοβαρές αποφάσεις πολύ νωρίς στη ζωή της: «Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν να εξασφαλίσω απλώς μια θέση που θα μου επέτρεπε να πραγματοποιώ έρευνα. Στην εποχή μου ήταν σχεδόν αδύνατον να πάρει μια γυναίκα μια πανεπιστημιακή θέση στην Ιαπωνία, εκτός αν είχε πολύ καλές διασυνδέσεις ή ήταν πολύ τυχερή. Ακόμη και ο επόπτης του διδακτορικού μου μού είχε πει ότι το καλύτερο για μια γυναίκα είναι να παντρευτεί. Οπότε κι εγώ πήγα στην Αγγλία!».

Σήμερα η ερευνήτρια από την Ιαπωνία είναι μια από τις εξέχουσες προσωπικότητες του κλάδου που μελετά τη χειραλικότητα των μορίων (μελετά δηλαδή το αν τα μόρια είναι δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα). Βασική συμβολή της στο πεδίο αυτό ήταν η εφεύρεση μιας συσκευής μέτρησης της χειραλικότητας σε στερεή ύλη, όταν τα υπάρχοντα τότε όργανα μπορούσαν να μετρήσουν μόνο υγρά. Κεντρικός άξονας των ερευνών της είναι η μελέτη της χειραλικότητας μορίων που εμπλέκονται στην παθογένεση ασθενειών όπως η νόσος Αλτσχάιμερ.

Παράλληλα με την ερευνητική δραστηριότητά της, η Reiko Kuroda είναι μια ακτιβίστρια για την επιστήμη. Στη διάρκεια της θητείας της ως αντιπροέδρου του Διεθνούς Συμβουλίου για την Επιστήμη, βοήθησε στην παρουσίαση ενός προγράμματος που ονομάστηκε Future Earth και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να αυξήσει την ευαισθητοποίηση για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τα ανθρωπιστικά θέματα. Την ανησυχεί πολύ η γενική έλλειψη επιστημονικών γνώσεων και ευαισθητοποίησης του κοινού. Δημιούργησε ένα Εκπαιδευτικό Κέντρο Ερμηνείας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, για να «προσφέρει στους πολίτες στοιχειώδη επιστημονική παιδεία και στους επιστήμονες στοιχειώδη κοινωνική παιδεία» όπως λέει.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 27 Μάρτιος 2013 10:51 Περισσoτερα...
 

«Επινοημένη γνώση»: Ο Νταίνικεν, τα Ufo και η χαμένη Ατλαντίδα

E-mail Εκτύπωση PDF

ΤΟΥ RONALD FRITZE

από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Υπάρχουν ιστορίες οι οποίες είναι πολύ γοητευτικές να τις διαβάσει ή να τις ακούσει κανείς (ειδικά όταν βαριέται ή έχει άγχος): οι χαμένοι προηγμένοι τεχνολογικά πολιτισμοί, όπως η Ατλαντίδα, ο γάμος του Χριστού με τη Μαγδαληνή και η γραμμή αίματος των απογόνων τους που φτάνει μέχρι σήμερα, οι εξωγήινοι που κάποτε στο βαθύ παρελθόν επισκέφθηκαν τον πλανήτη μας και 'βοήθησαν' την ανάπτυξη του ανθρωπινου πολιτισμού κ.α.

Συνήθως πρόκειται για διαφορετικές προσεγγίσεις στη γνωστή 'ιστορία' που έχει θεμελιωθεί μέσα από τεκμηριωμένες έρευνες επιστημόνων και αποτελεί τη βάση των όσων γνωρίζουμε. Με δυό λόγια, αν 'ιστορία' σημαίνει 'ακριβής εξιστόρηση του ανθρώπινου παρελθόντος', στην περίπτωση των συγκεκριμένων θεωριών, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εναλλακτική αφήγηση, η οποία δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά. Πρόκειται για 'ψευδοιστορία και ψευδοεπιστήμη', τους 'γονείς' τής επινοημένης γνώσης στην οποία αναφέρεται το βιβλίο τού Αμερικανού συγγραφέα.

Ο Fritze έχει κάνει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα δουλειά αφού εξετάζει σχεδόν το σύνολο των σχετικών πεποιθήσεων, αρχής γενομένης από την Ατλαντίδα. Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφεί για την μυθική ήπειρο και τους ξεχωριστούς κατοίκους της, τους Ατλαντες, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει έναν σπουδαίο πολιτισμό. Ωστόσο μια τρομερή φυσική καταστροφή φέρεται να κατακρήμνισε στη θάλασσα όλα τα επιτεύγματά τους, αφήνοντας μόνον τον θρύλο να τα θυμίζει. Ουσιαστικά όλες οι υποθέσεις που έχουν διατυπωθεί για την Ατλαντίδα ανάγονται σε μια αρχική πηγή: τους πλατωνικούς διαλόγους Τίμαιο και Κριτία. Βέβαια ο Αριστοτέλης θεωρούσε την Ατλαντίδα αποκύημα τής φαντασίας του δασκάλου του αλλά αυτό δεν εμπόδισε, στην πορεία του χρόνου, δεκάδες συγγραφείς να εκδώσουν βιβλία για τη γοητευτική χαμένη ήπειρο, ταυτίζοντάς την ο καθένας με ό,τι ήθελε: άλλος με την Αμερική, οι Ναζί με την αρχέγονη μητέρα των Αρίων κ.ο.κ.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 08 Μάιος 2013 14:04 Περισσoτερα...
 

O Σταμάτης Κριμιζής διαψεύδει ότι το Voyager 1 βγήκε από το Ηλιακό Σύστημα

E-mail Εκτύπωση PDF

Βεβιασμένο συμπέρασμα

 

Βαγγέλης Πρατικάκης


To Voyager 1 βρίσκεται σήμερα σε απόσταση 18,4 δισ. χιλιομέτρων από τη Γη (Φωτογραφία: NASA )

Αθήνα

Ο Σταμάτης Κριμιζής και άλλοι ερευνητές της NASA χαρακτηρίζουν εσφαλμένη την πρόσφατη μελέτη που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το Voyager 1, η ιστορική αποστολή που εκτοξεύτηκε το 1977, έγινε το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που βγαίνει από το Ηλιακό Σύστημα.

Οι ερευνητές της αποστολής είχαν ανακοινώσει το Δεκέμβριο ότι το σκάφος δείχνει να βρίσκεται σε μια μεταβατική ζώνη, εκεί όπου η επίδραση του μαγνητικού πεδίου του Ήλιου αρχίζει να σταματά.

Είναι όμως «πρόωρο» να πει κανείς ότι το Voyager 1 βρίσκεται έξω από το Ηλιακό Σύστημα, διαβεβαιώνει τώρα η NASA.

Η ανακοίνωση της NASA τα λέει όλα, δηλώνει στο Nature.com ο Σταμάτης Κριμιζής, ο Έλληνας φυσικός που συμμετείχε στο πρόγραμμα Voyager και είχε σημαντικό ρόλο σε πολλές ακόμα αποστολές της NASA. «Δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να πούμε επ΄αυτού» σχολίασε.

Στην αμφιλεγόμενη μελέτη που πρόκειται να δημοσιευτεί στο Geophysical Research Letters, δύο φυσικοί (Μπιλ Ουέμπερ, Φράνσις ΜακΝτόναλντ) υποστηρίζουν ότι το Voyager 1 έχει εξέλθει από την ηλιόσφαιρα, μια γιγάντια «φούσκα» που δημιουργείται από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου και προστατεύει τη Γη από την εισερχόμενη κοσμική ακτινοβολία.

Οι συντάκτες της μελέτης βασίστηκαν στις μετρήσεις ενός οργάνου του Voyager 1, στην ανάπτυξη του οποίου είχαν συμμετάσχει και οι ίδιοι. Οι μετρήσεις, υποστηρίζουν, δείχνουν μια κατακόρυφη μείωση των σωματιδίων της κοσμικής ακτινοβολίας που βρίσκονται παγιδευμένα στο μαγνητικό πεδίο. Παράλληλα, κατέγραψαν μια αντίστοιχη αύξηση στην κοσμική ακτινοβολία που φτάνει στο Ηλιακό Σύστημα από το διαστρικό κενό.

Ωστόσο, οι ερευνητές της αποστολής εμμένουν στη θέση τους ότι οι μετρήσεις δείχνουν απλώς ότι το σκάφος βρίσκεται σε μια μεταβατική ζώνη, την οποία βάφτισαν «μαγνητική λεωφόρο». Για να πει όμως κανείς ότι το Voyager 1 βρίσκεται εκτός της επήρειας του Ήλιου, το σκάφος θα έπρεπε να είχε καταγράψει μια απότομη μεταβολή στην κατεύθυνση και την ένταση του μαγνητικού πεδίου.

«Μια αλλαγή στην κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου είναι η τελευταία κρίσιμη ένδειξη της άφιξης στο διαστρικό Διάστημα. Μια τέτοια αλλαγή της κατεύθυνσης δεν έχει ακόμα καταγραφεί» δήλωσε ο Έντουαρντ Στόοουν της αποστολής Voyager.

Ο εκπρόσωπος της NASA Ντουέιν Μπράουν χαρακτήρισε μάλιστα την πρόσφατη ανακοίνωση «πρόωρη και εσφαλμένη».

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 26 Μάρτιος 2013 22:58 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 147 από 192

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1958

Τελειοποιείται το μηχάνημα της φωτοαντιγραφής.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΤVSpot Τεχνικού Μουσείου