Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Καραθεοδωρή και Αϊνστάιν: «μίλησαν» τα αρχεία

E-mail Εκτύπωση PDF
 Τα γραπτά στοιχεία δεν στηρίζουν την άποψη ότι ο μαθηματικός Κ.Καραθεοδωρή ήταν καθοδηγητής ή συνεργάτης του Αϊνστάιν στην περίφημη Θεωρία της Σχετικότητας

Συγγραφέας: Καθηγητής Χάρης Βάρβογλης


 

Αριστερά, ο Καραθεοδωρή την εποχή που ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Δεξιά, νεαρός ο Αϊνστάιν, την εποχή που γνωρίστηκε με τον Καραθεοδωρή.

Μια από τις πιο διαδεδομένες επιστημονικές πληροφορίες στο Διαδίκτυο είναι ότι ο μεγάλος έλληνας μαθηματικός Καραθεοδωρή «βοήθησε», κατά κάποιον τρόπο, τον Αϊνστάιν στη διατύπωση της Θεωρίας της Σχετικότητας. Εχει άραγε η αντίληψη αυτή κάποια βάση; Η πρόσφατη δημοσίευση των αρχείων του Αϊνστάιν από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ μού έδωσε την ευκαιρία να αναζητήσω την αλήθεια μέσα από τα σωζόμενα γραπτά ντοκουμέντα, κυρίως την αλληλογραφία των δύο επιστημόνων. Τα ντοκουμέντα αυτά, που έφθασαν στα χέρια μου χάρη στη βοήθεια της κυρίας Μπάρμπαρα Βολφ του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και μεταφράστηκαν από τον συνάδελφο στο ΑΠΘ Νίκο Στεργιούλα, αποτελούνται από έξι επιστολές του Καραθεοδωρή προς τον Αϊνστάιν, τέσσερις επιστολές του Αϊνστάιν προς τον Καραθεοδωρή και την περίληψη μιας ανακοίνωσης του Καραθεοδωρή στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών. Από το υλικό αυτό ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον έχουν οι επιστολές που αντηλλάγησαν το φθινόπωρο του 1916, έναν χρόνο μετά τη δημοσίευση της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, καθώς και η ανακοίνωση στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών. Αν έπρεπε να απαντήσει κανείς μονολεκτικά κατά πόσον από τα στοιχεία αυτά προκύπτει κάποιου είδους συνεισφορά του Καραθεοδωρή στην αρχική διατύπωση της Θεωρίας της Σχετικότητας, η απάντηση θα ήταν ένα ξερό «όχι». Ωστόσο η απάντηση αυτή θα αδικούσε τον Καραθεοδωρή, όχι μόνον επειδή δεν είχε ανάγκη να εμφανισθεί ως αρωγός του Αϊνστάιν για να αποδειχθεί το μεγάλο του επιστημονικό ανάστημα, όσο και επειδή είχε πράγματι κάποια εμπλοκή με τη Θεωρία της Σχετικότητας, τόσο την Ειδική όσο και τη Γενική.

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 27 Μάιος 2012 08:11 Περισσoτερα...
 

Πειράματα Χημείας για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε Video

E-mail Εκτύπωση PDF

             Συγγραφέας
Πολυχρόνης Σ. Καραγκιοζίδης
           M.Sc Χημικός

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. Κάτοπτρο  αργύρου. Tollens reaction
  2. Οξείδωση αλδεϋδομάδας με φελίγγειο υγρό.
  3. Οξείδωση αλκοόλης σε καρβωνυλική ένωση με CuO.
  4. Επίδραση της θερμοκρασίας στη θέση Χημικής Ισορροπίας.
  5. Αλοφορμική αντίδραση σε δύο λεπτά.
  6. Ηλεκτρόλυση διαλύματος ΚΙ
  7. Τέλεια και ατελής καύση
  8. Επίδραση Κ ή Na σε νερό. Σχεδόν ασφαλής μέθοδος.
  9. Ηλεκτρικό στοιχεί Cu - Mg

10.  Παραγωγή και ανίχνευση CO2 και O2

11.  Παραγωγή και ανίχνευση Ο3

12.  Σειρά δραστικότητας μετάλλων

13.  Χημική κινητική - διάγραμμα

14.  Χημική κινητική. Συγκέντρωση - θερμοκρασία.

15.  Ανάφλεξη. Εντυπωσιακό αλλά όχι διδακτικό.

16.  Πείραμα έκπληξη με άλλον παρουσιαστή. (για να σπάσουμε τη μονοτονία)

 

Επιστροφή στην αρχική σελίδα www.polkarag.gr

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 26 Μάιος 2012 09:26
 

ΕΚΘΕΤΗΡΙΟ ΚΔΕΜΤ - ΝΟΗΣΙΣ: Αυτοκίνητο Ford T

E-mail Εκτύπωση PDF
 Το Ford T ανακηρύχτηκε "Αυτοκίνητο του 20ου αιώνα" και ήταν αυτό που έβαλε «στις ρόδες» την Αμερική και όχι μόνον.

Ο Χένρυ Φόρντ, που είχε κατασκευάσει το πρώτο του αυτοκίνητο το 1892, υιοθετώντας τη μέθοδο της «γραμμής παραγωγής» (εξού και ο όρος “φορδισμός”) κατάφερε να κατασκευάζει 1.000 αυτοκίνητα την ημέρα, για να ξεπεράσει τα 15 εκατομμύρια στα 19 χρόνια παραγωγής του (1908-1927).

Διέθετε 4-κύλινδρο κινητήρα 2.863 κ.ε. με ισχύ 20 ίππων και από το 1915 απέκτησε ηλεκτρικά φώτα. Στα πρώτα χρόνια της παραγωγής του μπορούσε να παραγγελθεί «σε οποιοδήποτε χρώμα, αρκεί αυτό να ήταν το μαύρο», αφού αυτό ήταν το πιο βολικό στη γραμμή παραγωγής. Αργότερα βέβαια (και λόγω του ανταγωνισμού) υπήρχε η δυνατότητα συνδυασμού και άλλων χρωμάτων, ενώ από το 1926 αντικαταστάθηκαν και οι παραδοσιακές ξύλινες ζάντες με τις μεταλλικές ακτινωτές.

Καλύτεροι αγοραστές ήταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της Ford, κάτι που είχε επιδιώξει ο ίδιος ο Φορντ, προσφέροντας καλύτερους μισθούς στο προσωπικό του.

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 26 Μάιος 2012 17:52 Περισσoτερα...
 

Ιστορικό των σεισμών στην Αρχαία Ελλάδα

E-mail Εκτύπωση PDF

Ο πανίσχυρος θεός Ποσειδώνας εξουσίαζε τα έγκατα της γης όπως δείχνουν οι ονομασίες του ενοσίχθων (ο σείων τη γη), ενοσίγαιος, γαίας κινητήρ,σεισίχθων αλλά και το ίδιο το όνομά του που έχει ερμηνευθεί και ως σύζυγος - κυρίαρχος της γης, ενώ ο έγκλειστος γίγαντας Εγκέλαδος στην προσπάθεια του να ελευθερωθεί προκαλούσε σεισμό.

Ο Σοφοκλής τον ονομάζει γης τε και αλμυράς θαλάσσης άγριον μοχλευτήν. Στον Ποσειδώνα αποδίδει η ελληνική παράδοση τη διαμόρφωση της γήινης επιφάνειας όπως τη γνωρίζει ο άνθρωπος με όρη, νησιά, ποταμούς, ισθμούς, φαράγγια, κόλπους κτλ. Αυτός, σείοντας τη γη, απέσπασε τμήματα από τις ξηρές και δημιούργησε νησιά όπως π.χ. όταν, για να εξουδετερώσει τον γίγαντα Πολυβώτη στον αγώνα των θεών εναντίον των γιγάντων, έκοψε με την τρίαινά του τμήμα από την Κω και μ' αυτό τον καταπλάκωσε, δημιουργώντας τη Νίσυρο. Στη Θεσσαλία διέρρηξε με την τρίαινα τα βουνά ώστε να βρουν διέξοδο τα νερά που λίμναζαν εκεί σχηματίζοντας τα Τέμπη. Σεισμός κατά την παράδοση έκανε τη Σικελία «αναρραγήναι» από το άκρο της ιταλικής χερσονήσου. Το σημείο αυτό ονομάστηκε Ρήγιον.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 25 Μάιος 2012 08:07 Περισσoτερα...
 

Ο μυστικιστής και αστρονόμος Γιόχαν Κέπλερ

E-mail Εκτύπωση PDF

Μαθηματικός, αστρονόμος και ενίοτε αστρολόγος για να μπορέσει να ζήσει, ο Γιόχαν Κέπλερ γεννήθηκε στην «ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη» του Weil der Stadt της Βάδης-Βυρτεμβέργης το 1571 και πέθανε στο Regensburg το 1630.

Η ζωή του

Ο πατέρας του ήταν μισθοφόρος στρατιώτης και τους άφησε όταν ο Γιοχάνες ήταν πέντε ετών. Η μητέρα του, κόρη πανδοχέα, ασχολιόταν με τη βοτανοθεραπεία και αργότερα κατηγορήθηκε για μάγισσα. Γεννημένος πρόωρα, ο Γιοχάνες φαίνεται ότι ήταν ασθενικό παιδί, παρότι εντυπωσίαζε τους ταξιδιώτες στο πανδοχείο του παππού του με τις ικανότητές του στα Μαθηματικά.

Από μικρός έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τα ουράνια φαινόμενα και την παρατήρησή τους. Έτσι, όταν ήταν 5 ετών παρατήρησε τον κομήτη του 1577, γράφοντας αργότερα ότι «τον πήρε η μητέρα του σε ένα ψηλό μέρος για να τον δει».

Σε ηλικία 9 ετών παρακολούθησε την έκλειψη Σελήνης του 1580, και κατέγραψε ότι το φεγγάρι «φαινόταν αρκετά κόκκινο». Επειδή όμως προσβλήθηκε παιδί ακόμα από ευλογιά, που τον άφησε με εξασθενημένη όραση, στράφηκε κυρίως προς τη θεωρητική και μαθηματική αστρονομία αντί της παρατηρησιακής αστρονομίας.

Το 1589, αφού τελείωσε το σχολείο, ο Κέπλερ άρχισε σπουδές Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Tubingen, όπου ωστόσο αναδείχθηκε σε εξέχοντα μαθηματικό και κέρδισε τη φήμη επιδέξιου αστρολόγου.

Διδάχθηκε από τον Michael Maestlin (1550-1631) τόσο το πτολεμαϊκό όσο και το ηλιοκεντρικό σύστημα και από τότε πίστεψε το δεύτερο, υπερασπίζοντάς το τόσο θεωρητικά όσο και θεολογικά σε φοιτητικές συζητήσεις. Παρά την επιθυμία του να γίνει εφημέριος, κατά το τέλος των σπουδών του ο Κέπλερ προτάθηκε για μία θέση δασκάλου των Μαθηματικών και της Αστρονομίας στο Προτεσταντικό Σχολείο του
Γκράατς της Αυστρίας. Αποδέχθηκε τη θέση τον Απρίλιο 1594, σε ηλικία 23 ετών.

Μετά από δύο χρόνια, το 1596, ο Κέπλερ δημοσίευσε το πρώτο αστρονομικό βιβλίο του υπό τον τίτλο «Mysterium Cosmographicum» (Κοσμογραφικό Μυστήριο), με το οποίο θεμελίωσε την υπόθεση του Κοπέρνικου για το ηλιοκεντρικό πλανητικό σύστημα.

Τον Δεκέμβρη του 1599 ο Δανός αστρονόμος Tycho Brahe προσκάλεσε τον Κέπλερ σε μια πόλη έξω από την Πράγα. Ήδη το Γκρατς εφάρμοζε αυστηρότερες πολιτικές εναντίον της μεταρρύθμισης και των Λουθηρανών όπως ήταν ο ίδιος, οπότε ο Κέπλερ δέχθηκε αμέσως την πρόσκληση και συναντήθηκε με τον Τύχo Μπάχε το 1600. Μετά το θάνατο του τελευταίου (1601), ο Κέπλερ διορίσθηκε Αυτοκρατορικός Μαθηματικός των Αψβούργων στη θέση του μία θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του, το 1630, αν και δεν θα έμενε όλα αυτά τα χρόνια συνεχώς στην Πράγα.

Στις 15 Νοεμβρίου 1630 ο Κέπλερ πέθανε από πυρετό στο Regensburg. Το 1632, ο τάφος του καταστράφηκε από τον σουηδικό στρατό κατά τις εχθροπραξίες του Τριακονταετούς Θρησκευτικού Πολέμου.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 21 Μάιος 2012 08:38 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 132 από 156

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1975

Το μικροτσίπ κάνει την εμφάνισή του.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΤVSpot Τεχνικού Μουσείου