Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Υλικά της ζωής πάνω στην Δήμητρα

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Στον πλανήτη νάνο εντοπίστηκαν οργανικά μόρια με άνθρακα

 

CrMz7GBUkAEMMHy

Flight Over Dwarf Planet Ceres - NASA Jet Propulsion Laboratory

Δείτε ένα εντυπωσιακό βίντεο για την Δήμητρα η οποία όπως φαίνεται
δεν ήταν ένας... αδιάφορος μεγάλος διαστημικός βράχος αλλά ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον κόσμος

Το διαστημικό σκάφος Dawn της NASA εντόπισε για πρώτη φορά πάνω στον πλανήτη-νάνο Δήμητρα οργανικά μόρια που περιέχουν άνθρακα και αποτελούν τους θεμελιώδεις λίθους της ζωής στη Γη. Οι οργανικές ουσίες φαίνεται να έχουν σχηματισθεί στον ίδιο τον πλανήτη και να μην προέρχονται από πτώσεις αστεροειδών ή κομητών. Επιπλέον, οι επιστήμονες δεν αποκλείουν την πιθανότητα η Δήμητρα να διαθέτει έναν υπόγειο ωκεανό, πράγμα που αυξάνει την πιθανότητα να φιλοξενούσε κάποιας μορφής ζωή στο παρελθόν (ή και στο παρόν).

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 19 Φεβρουάριος 2017 21:40 Περισσoτερα...
 

«Το σύμπαν είναι ολόγραμμα»

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Συνέντευξη: Παναγιώτης Βλαχουτσάκος, Σωτήρης Σκουλούδης

 

«Το σύμπαν είναι ολόγραμμα»

 

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μέσω διαδικτύου από την Αγγλία ο κ. Κώστας Σκενδέρης, ένας Έλληνας επιστήμονας, καθηγητής Μαθηματικών Επιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, εξηγεί την ουσία της ανακάλυψής του και πώς μπορεί η ολογραφική θεωρία να εκσυγχρονίσει τις ήδη υπάρχουσες

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν και να εκφράζουν τις σκέψεις τους, το βλέμμα τους στράφηκε προς τον ουρανό και τα ατελείωτα φωτεινά άστρα που περιβάλλουν τον πλανήτη μας και συγκροτούν τον κόσμο. Άλλωστε αυτό σημαίνει η έννοια άνθρωπος: «άνω θρώσκω», κοιτώ τον ουρανό.


Από την εποχή της Θεογονίας του Ησίοδου, του σπουδαίου ποιητή, σύμφωνα με την οποία πρώτα γεννήθηκε το Χάος και στη συνέχεια η Γη, ο Τάρταρος και ο Έρωτας, οι άνθρωποι, μέσω θεωριών και πειραμάτων επιδόθηκαν στην προσπάθεια αρχικά να ορίσουν τους φυσικούς νόμους και τις ιδιότητες της ύλης που τους περιβάλλει και στη συνέχεια να εξηγήσουν τους νόμους που διέπουν το σύμπαν. Νόμοι που, όπως αποδείχθηκε, δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτούς που ισχύουν στην... ταπεινή μας Γη.

Από τον Δημόκριτο στον Νεύτωνα

Κατά την αρχαιότητα πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι καταπιάστηκαν με την ερμηνεία του σύμπαντος και έδωσαν τους δικούς τους ορισμούς. Αδιαμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους και πρώτους Έλληνες φιλοσόφους που ασχολήθηκε τόσο με το σύμπαν όσο και με την ύλη είναι ο Δημόκριτος.



Ο μεγάλος φιλόσοφος ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε ότι η ύλη αποτελείτο από αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία, τα άτομα. Επίσης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο Γαλαξίας είναι το φως από μακρινά αστέρια, ενώ ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ανέφεραν ότι το σύμπαν έχει και άλλους «κόσμους» και μάλιστα... ορισμένους που κατοικούνται. Ο Δημόκριτος μάλιστα υποστήριξε -και εν τέλει δικαιώθηκε- ότι το κενό δεν ταυτίζεται με το τίποτα («μη ον»), είναι δηλαδή κάτι το υπαρκτό.

Στους πρόσφατους χρόνους και συγκεκριμένα λίγο μετά το 1680 ένας Άγγλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, αλχημιστής και θεολόγος έμελλε να θέσει τις βάσεις για την κατανόηση της κίνησης των ουράνιων σφαιρών. 

Ο λόγος φυσικά για τον Σερ Ισαάκ Νεύτωνα ο οποίος, μετά την πτώση ενός μήλου από ένα δέντρο, αντιλήφθηκε τη δύναμη της βαρύτητας και είναι ο πρώτος που στην ουσία ενοποίησε τον ουρανό με τη γη, κατανοώντας ότι όλα τα σώματα έχουν την τάση να πέφτουν προς τα κάτω. Οι ανακαλύψεις του Νεύτωνα μας έδωσαν πληροφορίες σχετικά με τους πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, τη μάζα του ήλιου και την απόσταση των μακρινών αστερισμών.

Οι νόμοι του ωστόσο για τον τρόπο που λειτουργεί η βαρύτητα αποδείχθηκαν ελλιπείς όσον αφορά στην εφαρμογή τους στον τρόπο που κινούνται τα ουράνια σώματα. Η συγκεκριμένη δύναμη μάλιστα, η βαρύτητα, αποτέλεσε την αφορμή για μια τρομερή μάχη μεταξύ των «μεγαλύτερων εγκεφάλων» η οποία κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Το ερώτημα είναι ένα και είναι απλό... τελικά τι είναι η βαρύτητα και πώς λειτουργεί;

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 15 Φεβρουάριος 2017 08:55 Περισσoτερα...
 

Μεταλλικό υδρογόνο: Ένα βήμα πιο κοντά στο καλύτερο διαστημικό καύσιμο

E-mail Εκτύπωση PDF

Πάνος Σάκκας


Επιστήμονες του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ κατάφεραν να δημιουργήσουν, για πρώτη φορά, μεταλλικό υδρογόνο, ένα υλικό με πάμπολλες εξωτικές ιδιότητες που θα χρησιμεύσει σε ποικίλες τεχνολογικές εφαρμογές, από την καθημερινή ζωή ως την εξερεύνηση του διαστήματος . Η επιτυχία τους, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, έρχεται 80 χρόνια μετά τη θεωρητική πρόβλεψη των επιστημόνων Χάντινγκτον και Γούνγκερ, που την είχαν διατυπώσει ήδη από το 1935. 

Το υδρογόνο απαντάται στο Σύμπαν κυρίως σε αέρια μορφή, αλλά υπό ειδικές συνθήκες υψηλής πίεσης, μπορεί να μετατραπεί σε μέταλλο. Σε υγρή μορφή, απαντάται στους πλανήτες-γίγαντες του ηλιακού μας συστήματος, τον Δία και τον Κρόνο. 

Χάρη στην υπεραγωγιμότητα του, το πολύτιμο αυτό υλικό επιτρέπει τη δυνατότητα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος χωρίς αντίσταση. Η επιτυχία των επιστημόνων αναμένεται να βοηθήσει στην κατανόηση των θεμελιωδών ερωτημάτων για τη φύση της ύλης, ανοίγοντας τον δρόμο για επαναστατικές εφαρμογές, εξηγεί ο επικεφαλής της ομάδας, Άιζαακ Σιλβέρα, προβλέποντας επανάσταση στις τεχνολογίες αποθήκευσης και μεταφοράς ενέργειας, τις μονάδες παραγωγής και την εξερεύνηση του διαστήματος. 

«Απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ενέργειας για να σχηματιστεί το μεταλλικό υδρογόνο. Η φυσική «επιστροφή του υλικού» σε μοριακό υδρογόνο, επιτρέπει αντίστοιχα κολοσσιαία απελευθέρωση ενέργειας , δημιουργώντας, πρακτικά, το πιο ισχυρό πυραυλικό καύσιμο στον κόσμο», υπογραμμίζει ο Σιλβέρα. 

Για να δημιουργήσουν μεταλλικό υδρογόνο, οι επιστήμονες άσκησαν τιτάνιες πιέσεις (τάξεως εκατοντάδων γιγαπασκάλ) σε μία απειροελάχιστη ποσότητα υδρογόνου, με τη βοήθεια συνθετικών διαμαντιών. Οι πιέσεις αυτές ήταν μεγαλύτερες και από αυτές που απαντώνται στον πυρήνα της Γης. 

«Πρόκειται για το ιερό δισκοπότηρο της φυσικής υψηλής πιέσεων. Είναι το πρώτο δείγμα μεταλλικού υδρογόνου πάνω στη Γη, έτσι όταν το κοιτά κανείς, βλέπει κάτι που δεν έχει υπάρξει ποτέ πριν», σημειώνει ο Σιλβέρα.

 

Making metallic hydrogen at Harvard

https://www.youtube.com/watch?v=1qitm5fteL0


ΠΗΓΗ: www.skai.gr - 27/1/2017

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 19 Φεβρουάριος 2017 22:05
 

H λαθεμένη έννοια του χρόνου

E-mail Εκτύπωση PDF

Βιβλία

Ο χρόνος δεν υπάρχει αφηρημένα έξω από εμάς αλλά μέσα μας, λέει ο κοσμολόγος Λι Σμόλιν

 

 

 

 

Λι Σμόλιν

Χρόνος - η αναγέννηση
Εκδόσεις Τραυλός, 
σελ. 484, τιμή 23 ευρώ


«Των όντων αρχήν είναι το άπειρον, εκ γαρ τούτου πάντα γίγνεσθαι και εις τούτο πάντα φθείρεσθαι»

Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος, 546 π.Χ.

 

 

 

 

 

Ο Λι Σμόλιν (Lee Smolin) είναι πασίγνωστος ως ο φυσικός που πρότεινε τη γεφύρωση της θεωρίας της σχετικότητας με την κβαντομηχανική μέσω της δικής του θεωρίας, της κβαντικής βαρύτητας. Αναμενόμενο θα ήταν, λοιπόν, ένα βιβλίο από αυτόν με ανάλογο περιεχόμενο. Ωστόσο, το 2013, ο οξυδερκής αυτός επιστήμονας ανέστρεψε την κλεψύδρα της εξελικτικής πορείας του με κάτι το ρηξικέλευθο: προσδιόρισε ως μέγα λάθος της επιστήμης τον ουδέτερο ορισμό του χρόνου και του ρόλου του στην εξέλιξη του Σύμπαντος. Δηλαδή ο Σμόλιν... φιλοσόφησε κυριολεκτικά, όπως ακριβώς είχαν κάνει οι θεμελιωτές της επιστημονικής σκέψης στην Ιωνία του 7ου και του 6ου π.Χ. αιώνα. Και το σκεπτικό αυτής της φιλοσοφικής του θεώρησης κατέθεσε στο βιβλίο «Time Reborn», που τώρα κυκλοφόρησε και στα ελληνικά.

Το εφαλτήριο της αιρετικής πρόσκλησής του για επανορισμό του χρόνου υπήρξε η διαπιστωμένη αποτυχία των αστροφυσικών να μοντελοποιήσουν μαθηματικά την εξέλιξη του Σύμπαντος. Κατάλαβε ότι η ανεπάρκειά τους οφειλόταν ακριβώς στο ότι έψαχναν για νόμους της φύσης που ισχύουν αιώνια, ανεξάρτητοι από τον χρόνο. Μάλιστα, θεωρούσαν και θεωρούν τον χρόνο ως κάτι το μη πραγματικό, μια «πεισματικά επίμονη ψευδαίσθηση» - κατά το λεκτικό του Αϊνστάιν. Αντίθετα, ο Σμόλιν λέει τώρα ότι ο χρόνος είναι πραγματικότατος και ότι είναι η αναγκαία παράμετρος που έλειπε από τις υπάρχουσες θεωρίες μας για τον κόσμο, είτε τον συνολικό είτε τον ανθρώπινο.

Το βιβλίο του χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος μάς περιγράφει την υπάρχουσα και καθιερωμένη φυσική, όπως αυτή δομήθηκε από τα χρόνια των ελλήνων φιλοσόφων έως τα χρόνια της νευτώνειας μηχανικής, των θεωριών της ειδικής και της γενικής σχετικότητας και της κβαντομηχανικής. Στο δεύτερο μέρος μάς περιγράφει τις απόψεις του για τη διαμόρφωση μιας νέας εκδοχής της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, μιας θεωρίας «Κοσμολογικής Φυσικής Επιλογής». Πρόκειται όντως για μια δαρβίνεια θεωρία εξέλιξης του Σύμπαντος, που σίγουρα θα εγείρει αντιδράσεις ανάλογες με εκείνες των δημιουργιστών στον Δαρβίνο.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 07 Φεβρουάριος 2017 22:27 Περισσoτερα...
 

Θεωρία των Πάντων

E-mail Εκτύπωση PDF

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Π. ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ*


Χωροχρονικός αφρός.

 

Στις αρχές του μήνα, με την ευκαιρία των γενεθλίων του Αϊζακ Ασίμοφ, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς εκλαϊκευμένης επιστήμης και επιστημονικής φαντασίας, ξαναδιάβασα μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα διηγήματά του σχετικά με τον θάνατο αλλά και με τη γέννηση του Σύμπαντος. Φαίνεται, μάλιστα, ότι τέτοιου είδους διηγήματα δεν απέχουν πολύ από ορισμένες επιστημονικές θεωρίες που έχουμε διαμορφώσει τελευταία και οι οποίες μοιάζουν πράγματι με επιστημονική φαντασία. Πάρτε, για παράδειγμα, τις θεωρίες εκείνες που φαίνεται ότι μπορούν να μας αποκαλύψουν τις πρώτες απειροελάχιστες στιγμές της γένεσης με βάση τις παρατηρήσεις και τα πειράματα που έχουν γίνει μέχρι τώρα.

Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές το Σύμπαν την εποχή εκείνη είχε μία απροσδιόριστη χρονική διάρκεια ύπαρξης, αφού η διάσταση του χρόνου εξομοιώνονταν κατά κάποιον τρόπο με μία από τις διαστάσεις του χώρου. Αυτό που υπήρχε στον περιορισμένο εκείνο χώρο, που ήταν μικρότερος από το μέγεθος ενός πρωτονίου, δεν ήταν παρά ένας «κβαντικός αφρός», ενώ το Σύμπαν στο οποίο ζούμε τώρα αποτελούσε τότε ένα μικροσκοπικό μόνο κομμάτι του αφρού. Οπότε κάποια στιγμή, ωθούμενο από μία τυχαία κβαντική διακύμανση, το κοσμικό ρολόι άρχισε να χτυπάει ξεκινώντας έτσι τη διαστολή του Σύμπαντος.

Η Κβαντική Μηχανική επιτρέπει την παράξενη αυτή διαδικασία σύμφωνα με την οποία δύο εικονικά (virtual) σωματίδια μπορούν να δημιουργηθούν δανειζόμενα την ενέργεια που απαιτεί η δημιουργία τους από το κενό (από το «τίποτα» δηλαδή). Με την προϋπόθεση όμως ότι τα δύο αυτά σωματίδια θα εξαϋλωθούν σ? ένα απειροελάχιστα μικρό χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία τους επιστρέφοντας έτσι στο «κενό» (στο «τίποτα») την ενέργεια που είχαν δανειστεί απ? αυτό. Μ? αυτόν τον τρόπο δηλαδή έχουμε τη δημιουργία του Σύμπαντος από το «τίποτα» (ex nihilo).

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 23:49 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 10 από 113

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1905

Με την θεωρία του ο Αϊνστάϊν αποδεικνύει και το νόμο διατήρησης της μάζας και της ενέργειας.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΡΤ Συνεδρίο

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.

SPOT Τεχνικού Μουσείου

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.