Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Νόμπελ Φυσικής για τον μηχανισμό παρατήρησης των βαρυτικών κυμάτων

E-mail Εκτύπωση PDF

Σε τρεις ερευνητές

 

Νόμπελ Φυσικής για τον μηχανισμό παρατήρησης των βαρυτικών κυμάτων

 

Στους Ράινε Βάις (Rainer Weiss), Μπάρι Μπάρις (Barry C. Barish) και Κιπ Θορν (Kip S. Thorne) απονέμεται το φετινό Νόμπελ Φυσικής για την καθοριστική συνεισφορά τους στην ανάπτυξη του παρατηρητηρίου LIGO και την παρατήρηση των βαρυτικών κυμάτων, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της επιτροπής των βραβείων.

Να σημειωθεί ότι μόλις στις 14 Σεπτεμβρίου του 2015, τα βαρυτικά κύματα του σύμπαντος, για τα οποία είχε μιλήσει πριν 100 χρόνια ο Άλμπερτ Άινσταϊν, κατέστη εφικτό να παρατηρηθούν μέσω του LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory) ενός συνεργατικού ερευνητικού προγράμματος στο οποίο έλαβαν μέρος πάνω από 1.000 επιστήμονες από περισσότερες από 20 χώρες.

 


 

Ο Ράινερ Βάις, γεννημένος το 1932, είναι αμερικανός φυσικός γνωστός για τη συνεισφορά του στην βαρυτική φυσική και αστροφυσική. Είναι ομότιμος καθηγητής Φυσικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας COBE. 

Ο Μπάρι Μπαρις, γεννημένος το 1936, είναι αμερικανός καθηγητής Πειραματικής Φυσικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια και θεωρείται ειδήμων στα βαρυτικά κύματα. 

Ο Κιπ Θορν, γεννημένος το 1940, είναι αμερικανός θεωρητικός φυσικός γνωστός για τις συνεισφορές του στη θεωρία της βαρύτητας και στην αστροφυσική. Επί μακρόν φίλος και συνάδελφος του Στήβεν Χόκινγκ και του Καρλ Σέιγκαν, σταδιοδρόμησε ως καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ειδικούς παγκοσμίως στις αστροφυσικές πτυχές της Θεωρίας της Σχετικότητας. 

ΠΗΓΗ: in.gr

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 04 Οκτώβριος 2017 08:18
 

Νόμπελ Ιατρικής για τον μοριακό μηχανισμό που ελέγχει τον κιρκαδιανό ρυθμό

E-mail Εκτύπωση PDF

Νόμπελ Ιατρικής για τον μοριακό μηχανισμό που ελέγχει τον κιρκαδιανό ρυθμό

Τρεις ερευνητές μοιράζονται φέτος το Νόμπελ Ιατρικής/Φυσιολογίας για τη μελέτη τους επί τους μοριακού μηχανισμού που ελέγχει τον κιρκαδιανό ρυθμό, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της επιτροπής των βραβείων του σουηδικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα..

Το φετινό βραβείο Νόμπελ μοιράζονται οι Τζέφρι Χαλλ (Jeffrey C. Hall), Μάικλ Ροσμπας (Michael Rosbach) και Μάικλ Γιανγκ (Michael W. Young). 

Ο κιρκαδιανός ή κιρκαδικός ρυθμός είναι ευρύτερα γνωστός ως το «βιολογικό» ρολόι που ρυθμίζει σε όλα τα έμβια όντα αλλά και τα φυτά, μεταξύ άλλων, τον κύκλο ύπνου-αφύπνισης, την έκκριση ορμονών, την αρτηριακή πίεση του αίματος αλλά και τη διατροφική συμπεριφορά.


 

Οι Τζέφρι Χαλλ, Μάικλ Ροσμπας και Μάικλ Γιανγκ χρησιμοποιώντας ως μοντέλο μελέτης μύγες των φρούτων κατάφεραν να απομονώσουν ένα γονίδιο που ελέγχει τον βιολογικό ρυθμό κατά τη διάρκεια του 24ωρου.

Ο Τζέφρι Χαλλ, γεννημένος το 1945, είναι αμερικανός γενετιστής και χρονοβιολόγος με εξειδίκευση στη νευρολογία και τη συμπεριφορά της δροσοφίλης Drosophila melanogaster. Ο Χαλλ μέσω της έρευνάς του κατάφερε να ανακαλύψει σημαντικούς μηχανισμούς του βιολογικού ρολογιού και να ρίξει φως στις ρίζεςε της σεξουαλικής διαφοροποίησης στο νευρικό σύστημα. Έχει συνταξιοδοτηθεί πρόσφατα και ζει στο Μέιν των ΗΠΑ. 

Ο Μάικλ Ροσμπας, γεννημένος το 1944, είναι επίσης αμερικανός γενετιστής και χρονοβιολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Brandeis και ερευνητής του Ιατρικού Ινστιτούτου Howard Hughes. Το 1998 ανακάλυψε το γονίδιο του βιολογικού ρολογιού και τον υποδοχέα κρυπτοχρονομεταγραφής στην δροσοφίλη, αφού πρώτα εντόπισε τον φαινότυπο μιας μετάλλαξης και εν συνεχεία καθόρισε τις γενετικές ρίζες της. 

Ο Μάικλ Γιανγκ, γεννημένος το 1949, έχει αφιερώσει την έρευνά του στα γενετικά ελεγχόμενα πρότυπα του ύπνου-αφύπνισης της Drosophila melanogaster. Όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο Rockefeller, εντόπισε σημαντικά γονίδια που ρυθμίζουν το βιολογικό ρολόι που είναι υπεύθυνο για τους κιρκαδιανούς ρυθμούς.

ΠΗΓΗ: health.in.gr - 2/10/2017

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 03 Οκτώβριος 2017 09:52
 

Με το «Βραβείο φόν κάρμαν» τιμήθηκε ο διαστημικός επιστήμων Σταμάτης Κριμιζής

E-mail Εκτύπωση PDF

Κορυφαία διάκριση


Με το «Βραβείο φόν κάρμαν» τιμήθηκε ο διαστημικός επιστήμων Σταμάτης Κριμιζής

 

Ο Δρ Σταμάτης Κριμιζής έχει επισκεφθεί το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας
την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2005 και  έδωσε διάλεξη με θέμα:

"The Ongoing Exploration of Saturn and Titan by the Cassini-Huygens Spacecraft"

 

Με την κορυφαία διάκριση της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής, το «Βραβείο φόν κάρμαν», τιμήθηκε ο διαστημικός επιστήμων και ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής.

Το βραβείο, που απονεμήθηκε σε τελετή στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας, δίδεται προς τιμήν του πρωτοπόρου της αεροδυναμικής Τέοντορ φον Κάρμαν, ιδρυτή και πρώτου προέδρου της Ακαδημίας. Με τον τρόπο αυτό, η Ακαδημία αναγνώρισε την πολυετή συμβολή του Κριμιζή στις διαστημικές επιστήμες και στην αστροναυτική.

Ο Έλληνας επιστήμων υπήρξε επί πολλά χρόνια επικεφαλής του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ, το οποίο έπαιξε και συνεχίζει να παίζει καθοριστικό ρόλο στις διαστημικές αποστολές.

Ο Σταμάτης Κριμιζής διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη νέων επιστημονικών οργάνων για το διάστημα και στην προώθηση της ρομποτικής διαστημικής εξερεύνησης. Είναι ο μόνος επιστήμονας στον κόσμο, ο οποίος έχει ηγηθεί ή έχει συμμετάσχει στα πειράματα διαστημικής φυσικής που έχουν γίνει και στους εννέα πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

Υπήρξε επικεφαλής ερευνητής σε πέντε αποστολές της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), μεταξύ των οποίων στις αποστολές των δύο Voyager (που ακόμη ταξιδεύουν) και του Cassini στον Κρόνο (που πρόσφατα «αυτοκτόνησε»).

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 03 Οκτώβριος 2017 10:22 Περισσoτερα...
 

Νίκολα Τέσλα - Η ιδιοφυία που φώτισε τον κόσμο

E-mail Εκτύπωση PDF

Το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας ετοιμάζει την Έκθεση με τίτλο "Νίκολα Τέσλα - Ο άνθρωπος που εφηύρε το μέλλον", που προέρχεται από το Μουσείο "Νίκολα Τέσλα" του Βελιγραδίου. Η Έκθεση θα λειτουργήσει στα μέσα Οκτωβρίου 2017, στην αίθουσα περιοδικών Εκθέσεων του ΝΟΗΣΙΣ και θα διαρκέσει ένα εξάμηνο.

Η Έκθεση Tesla περιλαμβάνει πλήθος εκθεμάτων από τις επινοήσεις και τις κατασκευές του Tesla, μεταξύ των οποίων και τα πηνία Tesla, με τους εντυπωσιακούς σπινθήρες (εκκενώσεις) , τα  οποία επιδείχθηκαν ήδη στις 22/9, στο Αστροπάρτι. Στο επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε, στο πλαίσιο της Έκθεσης,  θέματα από το μεγάλο έργο του Tesla

ΙΕΠ

Αποτέλεσμα εικόνας για τΕΣΛΑ

 

Τα πρώτα χρόνια

Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε στο Σμίλιαν, στην περιοχή Λίκα της σημερινής Κροατίας το 1856. Ο πατέρας του Milutin και η μητέρα του Djuka ήταν Σέρβοι. Ο πατέρας του Τέσλα ήταν ορθόδοξος ιερέας, ταλαντούχος ποιητής και συγγραφέας. Η μητέρα του ήταν μια πολυτάλαντη γυναίκα, η οποία δημιουργούσε συσκευές για να την βοηθήσουν με τις δουλειές του σπιτιού και της φάρμας. Ο Τέσλα αποδίδει το σύνολο των εφευρετικών του ενστίκτων στην μητέρα του.

Ο Τέσλα ξεκίνησε την εκπαίδευση του στο σπίτι και στη συνέχεια παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Carlstadt της Κροατίας, αριστεύοντας στις σπουδές του. Από νεαρή ηλικία μπορούσε να εκτελέσει πράξεις ολοκληρωτικού λογισμού στο μυαλό του. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου είδε ένα χαρακτικό των καταρρακτών του Νιαγάρα σε ένα κομμάτι χάλυβα. Στη φαντασία του, εμφανίστηκε ένας τεράστιος νερόμυλος που γύριζε από τον ισχυρό καταρράκτη. Είπε σε έναν θείο του, ότι μια μέρα θα πήγαινε στην Αμερική για να συλλέξει ενέργεια με αυτόν τον τρόπο. Παρά την πρόωρη δημιουργικότητα του, ο Τέσλα μέχρι τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής του, δεν θεωρούσε τον εαυτό του εφευρέτη. Παθιασμένος με τα μαθηματικά και τις επιστήμες, ήθελε να γίνει μηχανικός αλλά ο πατέρας του επέμενε να γίνει ιερέας. Στην ηλικία των 17, προσβλήθηκε από τον ιό της χολέρας. Ο πατέρας του τότε του υποσχέθηκε ότι εάν επιζούσε, θα του επέτρεπε να σπουδάσει στη φημισμένη πολυτεχνική σχολή στο Gratz, προκειμένου να γίνει το όνειρο του πραγματικότητα.

Στην πολυτεχνική σχολή, ο Τέσλα ξεκίνησε τις σπουδές του στη μηχανολογία και στην ηλεκτρολογία. Μία μέρα, ένας καθηγητής φυσικής έδειξε στην τάξη του Τέσλα ένα δυναμό Gramme, το οποίο με την χρήση συνεχούς ρεύματος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως κινητήρας, αλλά και ως γεννήτρια. Η συσκευή έκανε πολύ θόρυβο και έβγαζε παντού μπλε σπίθες. Βλέποντας το για μια στιγμή, ο Τέσλα πρότεινε πως θα μπορούσε να κατασκευαστεί μια γεννήτρια, χωρίς συλλέκτες και χωρίς τόσο μεγάλη απώλεια ενέργειας. Ο καθηγητής του, τον χλεύασε λέγοντας του ότι θα ήταν σαν να χτίζεις μια μηχανή αέναης κίνησης. Για τα επόμενα χρόνια, η πρόκληση αυτή θα γινόταν εμμονή για τον Τέσλα, ο οποίος ενστικτωδώς γνώριζε ότι η λύση ήταν η χρήση εναλλασσόμενου αντί συνεχούς ρεύματος.

Στην ηλικία των 24, όταν ο Τέσλα ζούσε στη Βουδαπέστη και εργαζόταν για το κεντρικό τηλεφωνικό κέντρο, βρήκε την απάντηση.
«Ένα απόγευμα, το οποίο είναι πανταχού παρών στη μνήμη μου, απολάμβανα τη βόλτα με έναν φίλο στο πάρκο και απάγγελνα ποίηση. Σε εκείνη την ηλικία είχα αποστηθίσει ολόκληρα βιβλία. Ένα από αυτά ήταν ο Φάουστ του Γκαίτε. Ο ήλιος καθώς έδυε μου θύμισε ένα λαμπρό απόσπασμα:
The glow retreats, done is the day of toil;

It yonder hastes, new fields of life exploring;
Ah, that no wing can lift me from the soil
Upon its track to follow, follow soaring!
Καθώς είπα αυτές τις λέξεις, η ιδέα μου ήρθε σαν αστραπή και ξαφνικά, μέσα σε μια στιγμή, μου αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Σχεδίασα με ένα ραβδί πάνω στην άμμο το διάγραμμα το οποίο θα παρουσίαζα έξι χρόνια αργότερα, στην ομιλία μου ενώπιον του Αμερικάνικου Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.»
Αυτή ήταν η εφεύρεση του επαγωγικού κινητήρα, μια τεχνολογική πρόοδος που σύντομα θα άλλαζε τον κόσμο.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 28 Σεπτέμβριος 2017 12:39 Περισσoτερα...
 

Η Ανακάλυψη του Μηδέν και Γιατί Έχει Σημασία

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Σήμερα μας φαίνεται δεδομένο και αυταπόδεικτο, αλλά η ύπαρξη του «μηδέν» διέφευγε της σύλληψης μαθηματικών και φιλοσόφων επί αιώνες. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε ανακαλύφθηκε ούτε από ποιον, εν μέρει επειδή η χρήση του έχει υποστεί αλλαγές με τον καιρό, αλλά και επειδή εμφανίστηκε σε πολλά μέρη του κόσμου, είτε σαν ανεξάρτητη ανακάλυψη είτε μεταπηδώντας από πολιτισμό σε πολιτισμό. Θεωρείται από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρώπινης σκέψης, και χωρίς αυτό, τα μαθηματικά θα είχαν κολλήσει κάπου στο 600 μ.Χ., με την άλγεβρα να αδυνατεί να βρει τρόπο να επεκταθεί σε πραγματικά αφαιρετικές ιδέες που θα επέτρεπαν και τη χρήση των αρνητικών αριθμών, η χρησιμότητά των οποίων δεν είχε επισημανθεί στην αρχαιότητα.

Ενώ οι μαθηματικοί άρχισαν να σκέφτονται την έννοια του μηδενός κατά το 3.000 π.Χ. (και να την απορρίπτουν), δεν ήταν πριν το 200-300 π.Χ. που οι Βαβυλώνιοι χρησιμοποίησαν ένα σύμβολο που εξελίχτηκε σε αυτό που ξέρουμε σήμερα σαν «μηδέν». Οι Βαβυλώνιοι άλλαξαν τη μορφή του συμβόλου αρκετές φορές, από δύο παράλληλες γραμμές μέχρι τα εξής:

 

0

Την εποχή που τα μαθηματικά ήταν μόνο μια μέθοδος για να μετράμε φυσικά αντικείμενα και να λύνουμε προβλήματα της άμεσης εμπειρίας μας, δεν είχε παρουσιαστεί η ανάγκη ύπαρξης τέτοιου συμβόλου. Για να πει κάποιος ότι έχει «0 καμήλες», θα έλεγε απλά «δεν έχω καμήλες». Υπάρχει ένα μεγάλο λογικό άλμα από το «5 καμήλες» στο «5 πράγματα» και στο πιο αφαιρετικό «5». Η χρήση του μηδενός επέτρεψε το να σκεφτόμαστε για τα μαθηματικά σαν κάτι αφαιρετικό, παρά μόνο σαν μια μέθοδος μέτρησης αντικειμένων.

Πρώτη γνωστή απεικόνιση του μηδέν σαν δείκτης (δύο παράλληλες γραμμές), στην πόλη-κράτος Σουμέρ της Μεσοποταμίας, πριν 5.000 χρόνια.   Εικόνα: Πρώτη γνωστή απεικόνιση του μηδέν σαν δείκτης (δύο παράλληλες γραμμές), στην πόλη-κράτος Σουμέρ της Μεσοποταμίας, πριν 5.000 χρόνια.

Αργότερα, κάπου μεταξύ του 400 και 1200 μ.Χ. αναπτύχθηκε η έννοια του «μηδέν», και έγινε αποδεκτό ότι αυτό σημαίνει έναν αριθμό. Αν ακόμα σας φαίνεται παράξενη η καθυστερημένη αποδοχή του «μηδέν» ως αριθμού, αναλογιστείτε ότι για πολύ καιρό ούτε το «ένα» δε θεωρούνταν αριθμός, διότι επικρατούσε η άποψη ότι ένας αριθμός πραγμάτων πρέπει να σημαίνει πολλά πράγματα μαζί. Η βασική ιδέα στην προκειμένη περίπτωση ήταν η επινόηση ενός αριθμού για το «τίποτε». Η σημαντική ιδέα ήταν η έννοια ενός νέου είδους αριθμού, ο οποίος θα αντιπροσώπευε τη συγκεκριμένη ιδέα του «τίποτε».

Αρχικά, το μηδέν χρησιμοποιήθηκε περίπου σαν σημείο στίξης, σαν δείκτης, σαν ένα μέσο για να λυθεί το πρόβλημα γραφής ενός πολυψήφιου αριθμού. Χωρίς το μηδέν, ο αριθμός 2046 θα γραφόταν 246, αλλά το ίδιο και ο αριθμός 2460. Μόνο από τα συμφραζόμενα θα μπορούσε κανείς να καταλάβει για ποιον αριθμό ακριβώς μιλάμε. Αυτό μάλλον δεν είναι τόσο παράξενο όσο φαίνεται. Όταν σήμερα κάποιος μας απαντάει «Δυόμιση» στην ερώτηση «Πόσο κοστίζει ένα παγωτό;» καταλαβαίνουμε «2,5 ευρώ», ενώ η ίδια απάντηση στην ερώτηση «Τι ώρα είναι;» σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Τα συμφραζόμενα κάνουν όλη τη διαφορά. Εδώ δηλαδή το μηδέν δεν χρησιμοποιείται ακριβώς σαν αριθμός, αλλά σαν ένα σημάδι που μας δείχνει τι σημαίνει αυτό που αποτυπώνουμε στο χαρτί. Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός 2046 δηλώνει ότι έχουμε 2 χιλιάδες, 0 κατοστάδες, 4 δεκάδες και 6 μονάδες.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 22 Σεπτέμβριος 2017 23:02 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 7 από 122

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1960

Εκτοξεύεται μετεωρολογικός δορυφόρος.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΡΤ Συνεδρίο

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.

SPOT Τεχνικού Μουσείου

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.