Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Οι Χάφελε και Κίτιγκ επιβεβαιώνουν τον Αϊνστάιν

E-mail Εκτύπωση PDF

 

?Ÿ?? Hafele ???±?? Keating ?€?¬?½?‰ ?ƒ?? ?­?½?± ?????€????????Œ ?±??????ƒ???¬?†???‚, ???? ????? ?±?€?Œ ?„?± ?±?„?????????¬ ????»?Œ?³???± ?„???…?‚ ???±?? ?????± ?±??????ƒ?…?½?????Œ?‚.

 

Οι Hafele και Keating πάνω σε ένα εμπορικό αεροσκάφος με δύο ατομικά ρολόγια και μια αεροσυνοδός.

 

Βρισκόμαστε στο 1971.

Οι Χάφελε (Joseph C. Hafele) κι ο Κίτιγκ (Richard E. Keating) έχουν προμηθευτεί τρία ατομικά ρολόγια, τα καλύτερα που φτιάχτηκαν ποτέ. Με το που συγχρονίζονται μεταξύ τους, παραμένουν συγχρονισμένα με εκπληκτική ακρίβεια. Δεν αποκλίνουν πιο πολύ από ένα δισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου μέσα σε εκατομμύρια χρόνια. Είναι πράγματι πολύ αξιόπιστα.

Οι Χάφελε και Κίτιγκ λοιπόν είχαν τρία τέτοια. Συγχρονισμένα.

Και τα πήγαν σ? ένα αεροδρόμιο.

Κράτησαν το ένα στο έδαφος, στην αίθουσα του αεροδρομίου, και στην κυριολεξία έκλεισαν θέση για τα άλλα δυο σε δυο εμπορικά αεροσκάφη.

Και μόνο που φαντάζομαι την αντίδραση των άλλων επιβατών, χαμογελώ ?

Τέλος πάντων, και τα δυο αεροσκάφη απογειώθηκαν. Το ένα πέταξε ανατολικά, το άλλο δυτικά, γύρω απ? τη Γη, και τελικά προσγειώθηκαν ξανά στο αεροδρόμιο απ? όπου αναχώρησαν, για να ξαναβρούν το συγχρονισμένο τους ταίρι. Μιας και η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της προς ανατολάς, το να πετάς ανατολικά ή δυτικά συνεπάγεται μια μικρή διαφορά στις συνολικές σχετικές ταχύτητες των αεροσκαφών και των αεροδρομίων.

Περισσoτερα...
 

Η αστροναύτης Marsha Ivins κατέβηκε από το διάστημα για να μας μιλήσει

E-mail Εκτύπωση PDF

Η βετεράνος αστροναύτης της NASA, Marsha Sue Ivins, μιλά στο LIFO.gr για τις κυριολεκτικά διαστημικές εμπειρίες της και την «αβάσταχτη ελαφρότητα» της μηδενικής βαρύτητας.

 

 

Η αστροναύτης Marsha Ivins κατέβηκε από το διάστημα για να μας μιλήσει

 

Η βετεράνος αστροναύτης της NASA, Marsha Sue Ivins, μιλά στο LIFO.gr για τις κυριολεκτικά διαστημικές εμπειρίες της και την «αβάσταχτη ελαφρότητα» της μηδενικής βαρύτητας


ΠΑΝΟΣ ΣΑΚΚΑΣ 19.4.2018


Όπως κάθε φυσιολογικό παιδί, όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης αλλά στη συνέχεια με κέρδισε η αιώνια φοιτητική ζωή.

Αντιθέτως, η Marsha Sue Ivins κατάφερε να κάνει το παιδικό (μου) της όνειρο πραγματικότητα, με χαρακτηριστική άνεση, και τη Δευτέρα θα μιλήσει για την ιστορία των επανδρωμένων Διαστημικών Πτήσεων στο Ίδρυμα Ευγενίδου.

Συζητώντας μαζί της για τριάντα λεπτά, προσπάθησα να ανακαλύψω το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι πιο θαρραλέοι εξερευνητές του πλανήτη, που ταξιδεύουν πάνω σε τόνους εκρηκτικών καυσίμων για να ξεφύγουν από αυτόν.

Η Ivins γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1951 στη Βαλτιμόρη και έκλεισε τα 18 λίγους μήνες πριν ο Νιλ Άρμστρονγκ περπατήσει για λογαριασμό της ανθρωπότητας στη Σελήνη.

Είμαστε συνηθισμένοι να βρίσκουμε τα πράγματα εκεί που τα αφήνουμε αλλά στο Διάστημα τίποτα δεν μένει στη θέση του. Πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεται για ελάχιστη βαρύτητα, όση χρειάζεται για να βρεις τα πράγματά σου εκεί που τα άφησες, μια στιγμή νωρίτερα.

- Επηρέασε τη μετέπειτα πορεία σας αυτή η ιστορική συγκυρία; Ήταν τότε που σκεφτήκατε για πρώτη φορά να γίνετε αστροναύτης;

Όχι. Οι εμπειρίες που με ώθησαν να γίνω αστροναύτης πάνε πολύ πιο πίσω από την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη. Όταν το 1961 ο Άλαν Σέπαρντ έγινε ο πρώτος Αμερικανός που έκανε υποτροχιακό «άλμα», ήμουν μόλις 10 χρονών. Θυμάμαι ότι έμεινα ξύπνια ως αργά τη νύχτα να παρακολουθώ στην τηλεόραση τις εξελίξεις.

Αλλά και στο σχολείο, οι δάσκαλοι σταματούσαν συχνά το μάθημα και έσπρωχναν μια μικρή, ασπρόμαυρη τηλεόραση στην τάξη για να δούμε live τις εκτοξεύσεις. Αυτό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια με τα προγράμματα Μercury, Gemini και Apollo ? κάθε φορά που κάποιος εκτοξευόταν ή προσγειωνόταν ή πήγαινε στο φεγγάρι, το βλέπαμε ζωντανά.   Είχα λοιπόν σαγηνευτεί πολύ νωρίτερα από τον πρώτο σεληνιακό περίπατο του Άρμστρονγκ. Όταν εκείνος κάρφωνε την αμερικανική σημαία στο εξωγήινο τερέν, εγώ είχα ήδη αποφασίσει ότι έπρεπε να σπουδάσω μηχανικός για να δουλέψω κάποια μέρα για τη NASA, είτε ως τεχνικός είτε ως αστροναύτης.


 

?— ?????¬???± ?„?·?‚ ?±?€???ƒ?„???»???‚ STS-98 Atlantis (7-20 ?¦???²????…?±??????…, 2001).

 

Η ομάδα της αποστολής STS-98 Atlantis (7-20 Φεβρουαρίου, 2001). Πηγή: www.lifo.gr

 

Το 1973, η Ivins πήρε το πτυχίο της στην Αεροδιαστημική Μηχανική από το πανεπιστήμιο του Κολοράντο και σχεδόν αμέσως έπιασε δουλειά στο Johnson Space Center της NASA.

Το 1980 αναβαθμίστηκε σε μηχανικό πτήσεων και το 1984 επελέγη από την υπηρεσία ως υποψήφια αστροναύτης.   Πέταξε συνολικά πέντε φορές στο διάστημα, από το 1990 έως το 2001, σε αποστολές ανάπτυξης δορυφόρων, διαστημικών πειραμάτων, ανταλλαγής αστροναυτών στον ρωσικό σταθμό Μιρ και επέκτασης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS).

Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, έμεινε στο διάστημα για 55 ημέρες, 21 ώρες, 48 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα (ναι μετρούν και τα δευτερόλεπτα).

- Τι φοβόσασταν περισσότερο εκεί πάνω;

Ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν να μην κάνω κάποιο λάθος στην αποστολή μου. Να μην τα θαλασσώσω ενώ με κοιτούσε ολόκληρος ο πλανήτης από κάτω.

- Τι σας έλειπε περισσότερο στο διάστημα;

Δεν μου έλειψε κανείς και τίποτα. Εξάλλου το μεγαλύτερο διάστημα που έλειψα ήταν 14 ημέρες. Το ταξίδι που θα κάνω στη Βοσνία και στην Ελλάδα θα έχει περίπου την ίδια διάρκεια ? τον ίδιο χρόνο θα λείψω από το σπίτι.   Εμείς δεν ήμασταν σαν τα πληρώματα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού που παρέμεναν για έξι μήνες στο διάστημα. Δεν μου έλειπε ούτε ο κακός καιρός, ούτε η κίνηση στους δρόμους, ούτε οι άνθρωποι, ούτε η τηλεόραση.

- Σας έλειψε καθόλου η βαρύτητα;

Ναι, λίγο. Είμαστε αλλιώς συνηθισμένοι. Σε 10 ή 14 μέρες δεν συνηθίζεις το γεγονός ότι όλα τα πράγματα γύρω σου κυριολεκτικά επιπλέουν. Οι συνάδελφοι που περνούν έξι μήνες είναι πολύ άνετοι με αυτό, αλλά μέσα σε δύο εβδομάδες δεν προλαβαίνεις καθόλου να εγκλιματιστείς.   Αφήνεις κάτι από τα χέρια σου και φεύγει μακριά σου. Φαντάσου πώς είναι να βγάζεις τα ρούχα σου το βράδυ. Είμαστε συνηθισμένοι να βρίσκουμε τα πράγματα εκεί που τα αφήνουμε αλλά εκεί πάνω τίποτα δεν μένει στη θέση του. Πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεται για ελάχιστη βαρύτητα, όση χρειάζεται για να βρεις τα πράγματά σου εκεί που τα άφησες, μια στιγμή νωρίτερα.

Οι άνθρωποι που μένουν έξι μήνες στο διάστημα είναι διαφορετική περίπτωση. Σε αυτούς αρχίζουν να λείπουν άλλα πράγματα όπως η βροχή και η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπό τους. Σε δύο εβδομάδες όμως δεν σου λείπουν αυτά.

 

?«? ?±?»???Œ?„????±, ?Œ?ƒ???? ?­?????½?±?½ ?ƒ?„?? ?????¬?ƒ?„?·???± ?­?‡?±?½?±?½ ?±???Œ???± ???±?? ?„?? 17% ?„?·?‚ ???ƒ?„???????‚ ?„???…?‚ ???¬???±?‚. ?œ???„?¬ ?±?€?Œ ???????±???„?????‚ ?????€????????±?‚ ?Œ???‰?‚, ???­????…???? ?€???????‚ ?????½?±?? ???? ?±?€?±??±???„?·?„???‚ ?±????Œ?²?????‚ ???±?? ?±?½?±????Œ?²?????‚ ?±?ƒ?????ƒ?????‚ ?³???± ?€?±??±???????½???…???? ?±?€???»??„?‰?‚ ?…?³???????‚?».

 

«Παλιότερα, όσοι έμεναν στο διάστημα έχαναν ακόμα και το 17% της οστικής τους μάζας. Μετά από δεκαετίες εμπειρίας
όμως, ξέρουμε ποιες είναι οι απαραίτητες αερόβιες και αναερόβιες ασκήσεις για παραμείνουμε απολύτως υγιείς». Πηγή:
www.lifo.gr


- Ο συνάδελφός σας Σκοτ Κέλι διέμεινε στον ISS για περίπου έναν χρόνο. Όταν επέστρεψε το 2016, αντιμετώπισε δυσκολίες προσαρμογής. Πιστεύετε ότι μπορούμε τελικά να επιβιώσουμε στο διάστημα ή υπάρχουν ανυπέρβλητα προβλήματα από την μακροχρόνια παραμονή μας σε αυτό;

Ο Σκοτ δεν αντιμετώπισε κανένα σοβαρό θέμα υγείας. Ακόμα και όσοι μένουν για έξι και οχτώ μήνες στον Σταθμό ή, στην περίπτωση του Κέλι, για έναν ολόκληρο χρόνο, δεν υποφέρουν από μόνιμα προβλήματα ούτε από επίφοβες αλλαγές στη φυσιολογία τους.

Παλιότερα, όσοι έμεναν στο διάστημα έχαναν ακόμα και το 17% της οστικής τους μάζας. Μετά από δεκαετίες εμπειρίας όμως, ξέρουμε ποιες είναι οι απαραίτητες αερόβιες και αναερόβιες ασκήσεις για παραμείνουμε απολύτως υγιείς. Μπορούμε να ζήσουμε με ασφάλεια στο διάστημα.

Φυσικά έστω και λίγη βαρύτητα είναι προτιμότερη αλλά μέχρι να φτάσουμε στην τεχνολογία του «Star Trek», θα αντιμετωπίζουμε επιτυχώς το πρόβλημα με τρέξιμο και βαράκια.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 05 Ιούλιος 2018 14:07 Περισσoτερα...
 

Επιστήμης, μάρτυρος.

E-mail Εκτύπωση PDF

Νίκος Δήμου - Μικρό εγχειρίδιο ορθολογισμού και ανορθολογισμού


Γράφοντας για επιστήμη και τεχνολογία είναι βασικό να ξεκαθαρίσει κανείς τι είναιεπιστήμη και τι όχι. Πράγμα που προϋποθέτει πως θα διατυπώσει έναν ορισμό και θα καθορίσει τα κριτήρια της διάκρισης ανάμεσα σε επιστήμη και μη επιστήμη.

Για τους απλούς ορισμούς καταφεύγω συνήθως στα κλασικά λεξικά. Η Encyclopaedia Britannica ορίζει την έννοια «επιστήμη» ως εξής: «οποιοδήποτε σύστημα γνώσης που συνεπάγεται αμερόληπτες παρατηρήσεις και συστηματικό πειραματισμό».

Τα κλειδιά εδώ είναι τρεις λέξεις: σύστημα, αμερόληπτο και πειραματισμός. Η επιστημονική γνώση είναι συστηματική -όχι σκόρπια και χύμα- και απαρτίζει ένα συνεπές και συνεκτικό σώμα. Είναι αμερόληπτη και δεν μπαίνει στην υπηρεσία τρίτων, π.χ. της εξουσίας, της ιδεολογίας ή της θρησκείας, και τέλος υπόκειται σε συνεχή και συστηματικό πειραματικό έλεγχο.

Η τρίτη αυτή προϋπόθεση είναι και η πιο σημαντική. Αυτή οδήγησε τον πιο αξιόλογο φιλόσοφο της επιστήμης, τον Karl Popper, να διατυπώσει τη δική του θεωρία για τη διάκριση, την οριοθέτηση (demarcation) ανάμεσα στην επιστημονική και μη γνώση. Είναι το κριτήριο της διαψευσιμότητας (falsifiability). Μία θέση είναι επιστημονική αν έχει ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο το οποίο μπορεί να ελεγχθεί και να διαψευστεί ? ή να επιβεβαιωθεί. Αν ένα περιεχόμενο δεν είναι ελέγξιμο, δεν είναι επιδεκτικό δοκιμής (testable), τότε μπορεί να είναι ποίηση, φιλοσοφία, ονειροπόληση ? αλλά δεν είναι επιστήμη.

Η διάκριση αυτή οδήγησε τον Popper να αρνηθεί τον χαρακτηρισμό «επιστήμη» σε δύο από τις δημοφιλέστερες θεωρίες των νεότερων χρόνων: την ψυχανάλυση και τον μαρξισμό. Και οι δύο περιέχουν θέσεις που είναι ασαφείς και δογματικές, χωρίς να περιέχουν τους όρους για τον έλεγχό τους.


O Γαλιλαίος Γαλιλέι δείχνει τις νέες αστρονομικές θεωρίες του στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας Felix Parra.


Όταν ο Einstein διατύπωσε τη γενική θεωρία της σχετικότητας, προέβλεψε κάτι απόλυτα συγκεκριμένο ? αλλά και τελείως φανταστικό για τις μέχρι τότε γνώσεις μας: ότι το φως υπόκειται στην ελκτική δύναμη των ουράνιων σωμάτων και ότι π.χ. η έλξη του Ήλιου θα το εξέτρεπε από την πορεία του. Η άποψη αυτή επιβεβαιώθηκε πειραματικά από τον Eddington σε μία έκλειψη το 1919. Και το 2016 επιβεβαιώθηκαν και τα «βαρυτικά» του κύματα!

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 05 Ιούλιος 2018 14:09 Περισσoτερα...
 

Ο Αριστοτέλης και οι παρανοήσεις της τελεολογίας στις θετικές επιστήμες

E-mail Εκτύπωση PDF

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

 

H αριστοτελική τελεολογία έμελλε να ακολουθήσει ίσως την πιο περιπετειώδη πορεία από κάθε άλλη ιδέα ανά τους αιώνες. Ως βασικότερη αρχή του Αριστοτέλη, σημάδεψε κάθε πτυχή του έργου του, από την ερμηνεία της κίνησης, μέχρι την ηθική αρετή και τους εκπαιδευτικούς στόχους ή, για να μιλήσουμε με σύγχρονα δεδομένα, από την καθαρή επιστημονική σκέψη μέχρι και τις απολύτως φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές θέσεις του.

 

?Ÿ ?‘????ƒ?„???„?­?»?·?‚ ?ƒ?? ???»?»?·?½?????Œ ?³??±?????±?„?Œ?ƒ?·???? ?„???… 1996

Ο Αριστοτέλης σε ελληνικό γραμματόσημο του 1996

 

Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη ως τελεολογία ορίζεται: «η αντίληψη ότι τα πάντα στον κόσμο διέπονται από ένα σκοπό, προς την εκπλήρωση του οποίου τείνουν». Ο Αριστοτέλης έφτασε στην αντίληψη αυτή με καθαρή παρατήρηση και λογική σκέψη, χωρίς δυνατότητες για  πειραματική εφαρμογή ή επιστημονική επαλήθευση, χωρίς εργαστηριακή υποδομή ή τεχνολογική βοήθεια. Ως εκ τούτου η τελεολογία είναι μη μετρήσιμη, δηλαδή μη χειροπιαστά αποδείξιμη με τον αμιγώς επιστημονικό τρόπο. Αφού δεν μπορεί να μετρηθεί, άρα δεν μπορεί να έχει δείκτες, δεν μπορεί να έχει πειραματική επαλήθευση, δεν μπορεί δηλαδή να αποκτήσει επιστημονική οντότητα. Παραμένει μια μεταφυσική σκέψη, ένα άλμα λογικής, θα λέγαμε ένα δόγμα, που οφείλει να γίνει αποδεκτό γιατί προσφέρει μια ερμηνεία.

Παρόμοιο δόγμα του Αριστοτέλη, στην ερμηνεία της κίνησης είναι το πρώτο κινούν που «κινεί όλα όσα βρίσκονται σε κίνηση χωρίς να κινείται το ίδιο και που πρέπει να είναι μάλλον ελκτικό παρά απωθητικό, αιώνιο, χωρίς υλικές διαστάσεις, χωρίς μέγεθος πεπερασμένο ή άπειρο και αμερές». (Δεν μπορεί να διαιρεθεί σε μέρη). Η αντίληψη για το πρώτο κινούν δίνει την εντύπωση περισσότερο μιας θεολογικής προσέγγισης - και μάλιστα σύγχρονης  - παρά επιστημονικής τεκμηρίωσης. Η αριστοτελική θεωρία της κίνησης ίσχυσε για πολλούς αιώνες, όσο κράτησε η γεωκεντρική αντίληψη του κόσμου.

Την αντίληψη αυτή θα καταρρίψει πολύ αργότερα ο Γαλιλαίος που μίλησε για την αμετάτροπο κίνηση που είναι ομαλή κυκλική και δεν αποδίδεται σε κανένα κινούν. Με το Γαλιλαίο εισάγεται η σύγχρονη επιστημονική μέθοδος, όπου μόνο το πείραμα μπορεί να έχει αποδεικτική ισχύ και πηγή για κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένη αντίληψη είναι η μέτρηση και μόνο η μέτρηση. Μπροστά σ΄ αυτή τη νέα επιστημονική πνοή οι αριστοτελικές εικασίες αποδυναμώνονται. Ο επιστημονικός κόσμος χαράζει μια νέα πορεία όπου καμία φιλοσοφική προσέγγιση των φυσικών επιστημών δεν έχει θέση. Όταν πια ο Νεύτωνας παγίωσε τη θεωρία της αδράνειας στην κίνηση με τον περιβόητο τύπο F = m. γ ήταν τουλάχιστον αναχρονιστικό να μιλά κανείς για τον Αριστοτέλη.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 27 Ιούνιος 2018 08:01 Περισσoτερα...
 

Δημήτρης Νανόπουλος: Αν έχεις κότσια και παραδέχεσαι το λάθος σου, οι άλλοι θα σε σέβονται

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Από dinfo - Ιούν 23, 2018

Ο Δημήτρης Νανόπουλος είναι ένας άνθρωπος που τα τελευταία 30 χρόνια έχει ταχθεί στην υπηρεσία του μέλλοντος, άρα στην υπηρεσία του ανθρώπου. Φυσικός επιστήμονας, που γεννήθηκε Ελληνας, έφυγε και διέπρεψε εκτός Ελλάδος ..... εκεί όπου τα μυαλά ανθούν, εκεί όπου τα μυαλά νιώθουν απαραίτητα, εκεί όπου το καλό διακρίνεται και ξεχωρίζει, ξεφεύγει από τη μετριότητα του «δεν βαριέσαι, αργά ή γρήγορα όλοι θα πεθάνουμε».

 


 

Ας τα πάρουμε με τη σειρά ..... Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα παιδί ......

«Εδώ, στην Αθήνα. Στην Παλλήνη συγκεκριμένα».

Ναι, θυμάμαι, γιατί παλαιότερα, που έψαξα να σας βρω, διαπίστωσα ότι εκεί έμεναν οιγονείς σας.

«Βεβαίως. Και εκεί μένουν ακόμη. Κάποια στιγμή μείναμε στου Ζωγράφου, εγώ το ΄71 τελείωσα το Πανεπιστήμιο και έφυγα στην Αγγλία».

Γιατί φύγατε;

«Γιατί η κατάσταση εδώ «έβραζε» ...... Δεν μπορούσα να πιστέψω, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτησή μου, ότι ήταν δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε μια ευρωπαϊκή χώρα».

Πόσων χρόνων ήσασταν τότε;

«Είμαι γεννημένος το ΄48, Σεπτέμβρη του ΄48. Η δικτατορία, δηλαδή, με βρήκε πρωτοετή στο Πανεπιστήμιο. Η γενιά μου είμαστε όλοι παιδιά του Παπανούτσου και του Γεωργίου Παπανδρέου, παιδιά που στο γυμνάσιο ζήσαμε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και όλα αυτά. Μετά μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο, είχαν ήδη αλλάξει κάπως τα πράγματα. Με το που μπαίνουμε, πρωτοετείς φοιτητές, έρχεται η 21η Απριλίου, μας τυχαίνει το πρώτο λαχείο και προσωπικά τσιμπιόμουν, γιατί δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβη. Νόμιζα ότι ζούσα σε άλλη χώρα. Και ήμουν ένας απλός άνθρωπος, ένας φοιτητής ­ με κάποιες αρχές βεβαίως».

Οι γονείς σας είχαν καμία σχέση με την επιστήμη;

«Οχι. Καμία. Περίεργο πράγμα».

Και πώς το εξηγείτε σήμερα;

«Τύχη .... Είχα την εξής μεγάλη τύχη. Γυμνάσιο πήγαινα στου Ζωγράφου, αλλά για κάποιο λόγο ήρθα σε σύγκρουση με έναν καθηγητή και αναγκάστηκα στην Δ΄ τάξη να φύγω και να αλλάξω σχολείο. Πήγα στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων. Τότε το 10ο ήταν το καλύτερο αλλά πήγα στο 3ο, γιατί το 10ο ήταν γεμάτο».

Με μαθηματικό μαλώσατε;

«Οχι, με έναν θεολόγο .... (γέλια) Στο 3ο λοιπόν συνάντησα τον Βαγγέλη τον Τσιγκούνη, έναν σπουδαίο καθηγητή, φυσικό, ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ. Ως την Γ΄γυμνασίου το μυαλό μου ήταν όλο στο γήπεδο και την μπάλα. Ήμουν, δηλαδή, ένα φυσιολογικό παιδί της εποχής μου, της αλάνας και όλα αυτά. Ούτε μεγάλη αλητεία ­ με την κακή έννοια ­ ούτε το καλό παιδάκι που άκουγε τη μαμά. Και να σας πω και κάτι, εκείνη την εποχή δεν επιζούσες άμα δεν ήσουν και έτσι. Αλλά στην Δ΄ γυμνασίου συνέβη ένα περίεργο πράγμα ..... λες και μου ήρθε επιφοίτηση».

Πώς έγινε αυτό;

«Πραγματικά δεν ξέρω. Εγώ είχα διαλέξει το πρακτικό, γιατί ­ παρ΄ όλο που μου άρεσαν τα κλασικά δεν έβλεπα μέλλον. Τι να γινόμουν, ας πούμε, φιλόλογος; Το σεβόμουν και το εκτιμούσα αλλά δεν ήταν και πολύ της μόδας τότε. Στο πρακτικό, παρ΄ όλο που δεν δούλευα πολύ, έβγαζα καλούς βαθμούς. Ήμουν δηλαδή ένας μέτριος μαθητής του 16-17. Από τη στιγμή όμως που ανακάλυψα τη φυσική, έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Έβλεπα ότι πήγαινε το πράγμα».

Τι ήταν που σας μάγεψε στη φυσική;

«Τι να σας πω .... δεν ξέρω. Ένιωθα λιγάκι σαν να ανακαλύπτω πρώτη φορά εγώ όλα αυτά τα φαινόμενα και τους νόμους. Είχα δε την εντύπωση ότι αυτά που αισθανόμουν εγώ τα αισθάνονταν και όλοι οι άλλοι. Νόμιζα δηλαδή ότι ήταν κάτι που μπορούσα να το μοιραστώ και να με καταλάβουν και άλλοι. Αισθανόμουν όπως όταν παίζαμε μπάλα με τους φίλους μου. Αρχισα να τους ρωτώ αν έλυσαν την άσκηση, πώς τους φάνηκε και όλα αυτά, αλλά δεν έβρισκα τελικώς ανταπόκριση. Δεν έβαζαν όλοι γκολ με τις ασκήσεις φυσικής, δηλαδή (γέλια). Εγώ έλυνα τα προβλήματα πάρα πολύ γρήγορα και με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Το έβλεπε αυτό ο Τσιγκούνης και μου έλεγε: «Παιδί μου, σωστό είναι, αλλά πώς το σκέφτηκες αυτό;». Του Τσιγκούνη του άρεσε πολύ η φυσική, δεν το έκανε δηλαδή καταναγκαστικά, γι΄ αυτό θα τον λατρεύω πάντα. Το ευχαριστιόταν. Έβαζε λοιπόν καμιά περίεργη άσκηση και ερχόταν εκεί που καθόμουν εγώ πίσω πίσω και με σκουντούσε. «Σήκω», μου έλεγε. Χωρίς να με ρωτήσει αν την έχω λύσει ή όχι. Πολλές φορές ήταν κουρασμένος και έβαζε εμένα να λέω στην τάξη διάφορα περίεργα. Είχαμε δηλαδή μια τέτοια σχέση. Μου έλεγε λοιπόν: «Εσύ θα πας για φυσικός». Κοιτάξτε τώρα σύμπτωση. Εγώ έχω έναν ξάδελφο ­ Γιάννης Σιγάλας λέγεται ­, ο οποίος είναι πολιτικός μηχανικός και έχω να τον δω χρόνια. Αυτός πήγαινε στο 10ο και ήταν ανακατεμένος με κύκλους πιο πάνω από μένα. Είχε μια μανία στα μαθηματικά και είχε ψάξει διάφορα γύρω από την έρευνα, γύρω από σπουδές στο Πρίνστον κλπ. Χωρίς να ξέρει ότι και μένα μου άρεσαν τα μαθηματικά, όποτε συναντιόμασταν μου μιλούσε για όλα αυτά. Εγώ όμως, από το περιβάλλον που προερχόμουν, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να βρω μια δουλειά για να βγάζω το ψωμί μου. Οχι ότι αυτά που μου έλεγε δεν τα άκουγα ή δεν με έβαζαν σε σκέψεις. Τελειώνοντας το σχολείο, περνάω στο Φυσικό. Δεν είχα μπει από τους πρώτους. Σας είπα, ήμουν μέτριος μαθητής. Στο Πανεπιστήμιο όμως υπήρχε η ομάδα των πρώτων ­ το θυμάμαι σαν να είναι τώρα. Αυτοί ήταν οι σνομπ. Κάποια στιγμή άρχισαν να μας βάζουν ασκήσεις. Καθηγητής μας ήταν ο Αλεξόπουλος, τον οποίο τον είχε και ο Τσιγκούνης. Αυτά, λοιπόν, που μας έβαζε εμένα μου φαίνονταν αστεία, γιατί από τον Τσιγκούνη είχα συνηθίσει να λύνω τέτοιες ασκήσεις. Αυτοί λοιπόν ­ η ομάδα των πρώτων ­ με πρόσεξαν και αρχίσαμε σιγά σιγά να συνδεόμαστε. Με ενέταξαν και εμένα στον κύκλο τους. Τα παιδιά αυτά προέρχονταν από σχολές όπως η Φαρμακευτική κλπ. ­ και πάλι άρχισα να ακούω συζητήσεις περί ερεύνης και τέτοιων μυστηρίων. Κάποιος μια φορά είπε κάτι για τον Δημόκριτο. Παίρνω λοιπόν και εγώ το λεωφορείο, πάω στον Δημόκριτο, μπαίνω μέσα ­ μου άρεσε πολύ ο Δημόκριτος. Ξέρετε, τεράστια διαφορά από το Χημείο. Μετά ήρθε ο κύριος Χατζηιωάννου, ο οποίος μόλις φέτος πήρε σύνταξη στη Θεωρητική Φυσική και ο οποίος πραγματικά μας άνοιξε τα μάτια γύρω από αυτά τα θέματα. Κατάλαβα ότι η θεωρητική φυσική ήταν ο χώρος όπου «θα έπαιζα μπάλα»».

Πώς το καταλάβατε;

«Δεν ξέρω. Εγώ πιστεύω ότι κάτι συμβαίνει με το DNA του ελληνικού μυαλού και δεν το εννοώ μοιρολατρικά. Αλλά, αν ανατρέξουμε πίσω στην εποχή του Πλάτωνα και ως σήμερα, θα δούμε ότι οι Ελληνες είναι πολύ καλοί στα μαθηματικά. Ισως ο κόσμος να μην το ξέρει, αλλά έχουμε μια μεγάλη παράδοση στα μαθηματικά. Δεν το λέω με καμία τελολογική έννοια, αλλά είναι μια τάση του μυαλού μας που μπορεί να έχει σχέση και με το περιβάλλον. Δεν ξέρω ακριβώς, είναι κάτι που βγαίνει από την παρατήρηση. Νομίζω ότι η Ελλάδα ­ γενικά, μέσα και έξω ­ έχει στη σύγχρονη επιστήμη τρομακτική αιχμή. Κυρίως στη θεωρητική φυσική και ίσως παράλληλα και στη βιολογία. Αλλά τα μεγάλα ονόματα διεθνώς προέρχονται από τη θεωρητική φυσική. Αν και εμένα δεν με νοιάζει αν είναι μέσα ή έξω από την Ελλάδα. Αυτά είναι ανοησίες. Και έξω είμαστε κανονικότατοι Ελληνες. Πάμε και ερχόμαστε, ζούμε σε ένα διεθνές χωριό και ο καθένας προσπαθεί από όπου μπορεί. Σας έλεγα λοιπόν ότι έχουμε μια πολύ μεγάλη παράδοση. Κάτι μας τραβάει σε αυτό το πράγμα ­ δεν ξέρω τι ακριβώς. Στη συνέχεια, λοιπόν, πηγαίνω με υποτροφία στην Αγγλία, στο Σάσεξ. Ρωτάνε μερικοί γιατί δεν πήγαν κατευθείαν στην Αμερική. Είχα μάθει ότι στην Αμερική σού παίρνει πάρα πολύ χρόνο το διδακτορικό. Εγώ δεν ήθελα να πέσω σε τέτοιο λούκι. Στην Αγγλία είναι διαφορετικά τα πράγματα. Τελικώς κατόρθωσα και το πήρα μέσα σε ενάμιση χρόνο το διδακτορικό μου. Επεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Νόμιζαν ότι είμαι τρελός, αλλά δεν έχει σημασία. Εμπαινα μέσα στο δωμάτιο Παρασκευή και ξανάβγαινα τη Δευτέρα και χτύπαγαν την πόρτα μήπως έχω πάθει τίποτε. Δηλαδή δεν πήγαινα ούτε σε πάρτι ούτε σε τίποτε. Ελεγα ή θα κάνουμε δουλειά ή δεν θα κάνουμε. Και έτσι τελείωσα γρήγορα, για να μπορώ μετά να «πέσω» στην έρευνα».

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 27 Ιούνιος 2018 08:02 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 1 από 140

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1954

Κατοχυρώνεται με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας συσκευή ρομπότ.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΤVSpot Τεχνικού Μουσείου