Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

5 επιστήμονες που άλλαξαν τον κόσμο

E-mail Εκτύπωση PDF

5 επιστήμονες που άλλαξαν τον κόσμο

 

Δημοσίευση 18/3/2018 |

 

 

5 ???€???ƒ?„???????½???‚ ?€???… ?¬?»?»?±???±?½ ?„???½ ???Œ?ƒ????

 

Από τον Στίβεν Χόκινγκ ως το Νίκολα Τέσλα, 5 επιστήμονες που έδωσαν το φως τους στον πλανήτη για να βοηθήσουν τον κόσμο να γυρίσει λίγο πιο γρήγορα

 

 

Μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυίες του 20ου αιώνα, ο Στίβεν Χόκινγκ, πρόλαβε να παρουσιάσει ένα αξιόλογο έργο που έχει επηρεάσει δραματικά την επιστημονική κοινότητα, άλλαξε με το μυαλό του όσα γνωρίζαμε ως τώρα αποσπώντας μάλιστα πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις

 


Ο Λουί Ζαν Παστέρ, ήταν Γάλλος χημικός που έγινε διάσημος για τις ανακαλύψεις του στη Μικροβιολογία, τόσο ώστε να αποκληθεί «Πατέρας της Μικροβιολογίας» και της Ανοσολογίας. Οι έρευνες και τα πειράματά του κατάφεραν να επιβεβαιώσουν την θεωρία πως πολλές ασθένειες σχετίζονται με μικρόβια και ήταν αυτός που δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο για τη λύσσα. Ακόμη βρήκε τον τρόπο για να αποτρέπεται το ξίνισμα του κρασιού και του γάλακτος, δηλαδή την παστερίωση. Αρκετές είναι και οι ανακαλύψεις του στο πεδίο της Χημείας, με σημαντικότερη την ανακάλυψη της ασυμμετρίας των κρυστάλλων.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 08 Απρίλιος 2019 18:00 Περισσoτερα...
 

Το εκκρεμές του Φουκό

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Τα αστέρια φαίνεται να κινούνται σε κύκλους γύρω από μια γραμμή μέσα από τους πόλους της γης. Μια αρχαία εξήγηση αυτού (πιθανώς πριν από την κλασσική Ελλάδα) είναι ότι τα αστέρια συνδέονται με μια σφαίρα που περιστρέφεται γύρω από τη γη. Ο Αρίσταρχος της Σάμου (3ος αιώνας π.Χ.) εξήγησε την φαινομενική κίνηση των αστεριών και των πλανητών προτείνοντας ότι η γη στρέφεται στον άξονά της και ταξιδεύει επίσης γύρω από τον ήλιο. Ο Ίππαρχος (2ος αιώνας π.Χ.) και ο Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.) απέρριψαν αυτή την άποψη για δύο λόγους. Πρώτον, δεν μπορεί κανείς να αισθανθεί την περιστροφή της γης. Δεύτερον, δεν μπορεί κανείς (χωρίς ισχυρά τηλεσκόπια) να δει ετήσιες αλλαγές στη σχετική θέση των αστεριών.


Arts_et_Metiers_church_Foucault_pendulum_thumb

Το εκκρεμές του Φουκό στο Πάνθεον του Παρισιού έχει ύψος εξάρτησης 67 μέτρα και περίοδο ταλάντωσης 16,4 δευτερόλεπτα

Η κίνηση της γης ήταν πολύ σημαντική για τους Χριστιανούς, καθώς και για τους κοσμολόγους. Ο Giordano Bruno δίδασκε ότι η γη κινείται. Ο ίδιος είχε μια σειρά αιρετικών απόψεων και γι αυτό κατηγορήθηκε από την Ιερή Ιερά Εξέταση στη Βενετία. Καταδικάστηκε από τον Πάπα Κλήμη VIII και κάηκε ζωντανός το 1600. Ο Γαλιλαίος δίδαξε επίσης ότι η Γη κινείται. Κατηγορήθηκε με τον ίδιο τρόπο το 1633, αλλά σώθηκε με την προϋπόθεση ότι παραιτήθηκε από τις απόψεις του. (Το Βατικανό άλλαξε από τη θέση του τότε: το 1992 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ εξέφρασε επίσημα τη λύπη του για την καταδίκη του Galileo από την εκκλησία.)

Η παρατήρηση του Ιππάρχου και του Πτολεμαίου ότι δεν μπορεί κανείς να αισθανθεί την περιστροφή της γης είναι σωστή. Ωστόσο, ο απαιτούμενος ρυθμός περιστροφής για την ηλιοκεντρική εικόνα (0,0007 περιστροφές ανά λεπτό) είναι τόσο αργός που δεν θα περίμενε κανείς να την αισθανθεί κάποιος. Πώς μπορεί κάποιος να μετρήσει μια τόσο αργή περιστροφή; Το 1851, ο Jean-Bernard-Leon Foucault κρέμασε ένα εκκρεμές 67 μέτρων και 28 κιλών από τον θόλο του Πάνθεον στο Παρίσι. Το επίπεδο της κίνησης του, σε σχέση με τη γη, περιστράφηκε αργά δεξιόστροφα. Αυτή η κίνηση εξηγείται ευκολότερα αν η γη στρέφεται (αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού, εάν παρατηρηθεί στο Βόρειο ημισφαίριο και δεξιόστροφα στο Νότο).

 

leon-foukault_thumb[1]

 

Πριν από το εμπνευσμένο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο, τον Φουκό γνώριζαν μόνο όσοι σπούδαζαν Φυσική ή επισκέπτονταν το Πάνθεον στο Παρίσι, όπου λειτουργεί ακόμη το πρώτο εκκρεμές που κατασκευάστηκε για να δείξει με χειροπιαστό τρόπο στους μη ειδικούς την περιστροφή της Γης. Έτσι όμως το όνομα του μεγάλου αυτού πειραματικού επιστήμονα συνδέθηκε με το πιο ασήμαντο από τα επιτεύγματά του και ξεχάστηκαν οι μεγάλες του επιτυχίες, όπως η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός, το γυροσκόπιο και η μέθοδος κατασκευής κατόπτρων για τηλεσκόπια.

Το εκκρεμές του Φουκό δεν είναι καμιά πολύπλοκη συσκευή. Είναι απλά μια μεταλλική σφαίρα που κρέμεται από ένα μακρύ σκοινί. Στην κατάσταση ηρεμίας η σφαίρα κρέμεται κατακόρυφα προς τα κάτω. Οταν απομακρύνουμε τη σφαίρα από τη θέση ηρεμίας, τότε αυτή κινείται πέρα-δώθε γύρω από τη θέση ηρεμίας, και αυτό είναι ένα εκκρεμές. Αν η Γη δεν περιστρεφόταν, το εκκρεμές θα ταλαντευόταν πάντα προς την ίδια διεύθυνση.

Επειδή όμως η Γη περιστρέφεται, το εκκρεμές αλλάζει κατεύθυνση ταλάντωσης με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Στους πόλους η διεύθυνση των ταλαντώσεων επιστρέφει στην αρχική ύστερα από 12 ώρες, στον ισημερινό δεν αλλάζει καθόλου και στα ενδιάμεσα πλάτη η ταχύτητα αλλαγής της διεύθυνσης παίρνει όλες τις ενδιάμεσες τιμές, που ισούνται με 12 ώρες, διαιρεμένες με το ημίτονο του γεωγραφικού πλάτους του τόπου.

Για παράδειγμα, στην Αθήνα χρειάζονται 19 ώρες και 30 λεπτά για να επιστρέψει στην αρχική διεύθυνση. Το φαινόμενο παρατηρείται πολύ εύκολα αν στην κάτω πλευρά της σφαίρας έχουμε προσαρμόσει μια ακίδα, που κατά την ταλάντωση χαράζει γραμμές στο έδαφος.

Οι γραμμές αυτές περιστρέφονται διαρκώς, καθώς αλλάζει η διεύθυνση ταλάντωσης και η περιστροφή αυτή γίνεται τόσο πιο εμφανής σε έναν περαστικό παρατηρητή όσο περισσότερο χρόνο κάνει το εκκρεμές για μια πλήρη ταλάντωση. Επειδή η περίοδος του εκκρεμούς είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερο είναι το μήκος του σκοινιού, είναι φανερό ότι για να είναι εντυπωσιακό το εκκρεμές του Φουκό θα πρέπει να εγκαθίσταται σε πολύ ψηλά οικοδομήματα.

Για παράδειγμα στο Πάνθεον του Παρισιού το ύψος εξάρτησης είναι 67 μέτρα και η περίοδος ταλάντωσης 16,4 δευτερόλεπτα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το βάρος της σφαίρας δεν έχει σημασία, χρησιμεύει απλά στο να κρατάει το σκοινί τεντωμένο!

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 08 Απρίλιος 2019 10:41 Περισσoτερα...
 

Διάλεξη με τον Έλληνα Ολυμπιονίκη Πληροφορικής Toli Lerios 17.4.2019

E-mail Εκτύπωση PDF

 

 

 

ΑΠΡΊΛΙΟΣ 3, 2019

Τετάρτη 17 Απριλίου 2019, ώρα 12.30, στη Βιβλιοθήκη

Η οργανωτική Επιτροπή του 11ου Μαθητικού Συνεδρίου Πληροφορικής σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρία Επιστημόνων και Επαγγελματιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών ? Παράρτημα Μακεδονίας Θράκης, υποδέχονται τον Toli Lerios, τον πρώτο Έλληνα Ολυμπιονίκη Πληροφορικής, επιχειρηματία από την Silicon Valley, μέντορα  νεοσύστατων επιχειρήσεων (startups) παγκοσμίως, συνεργάτη με εταιρείες κολοσσούς όπως Facebook, Microsoft, Sun Microsystems κ.ά.

Ο Toli Lerios θα μιλήσει για τη νεανική επιχειρηματικότητα και θα μεταφέρει την εμπειρία του στους μαθητές, δίνοντας συμβουλές για έργα καινοτομίας.

Για το βιογραφικό σημείωμα του Toli Lerios πατήστε εδώ.

Πληροφορίες: Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, τηλέφωνο 2310 474842, Κώστας Ηλιάδης.

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 07 Απρίλιος 2019 13:08
 

Ο αστροφυσικός κ. Διονύσης Σιμόπουλος «εξομολογείται» στην Μαίρη Γκαζιάνη

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

 

EugenFound-041.jpg

Ο αστροφυσικός Διονύσης Σιμόπουλος επί 40 χρόνια διευθυντής στο Ευγενίδειο Πλανητάριο μας λέει ότι αυτό που μένει -μετά από μια «διαδρομή στο διάστημα»- είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι αν τύχει και δείτε και κάποιο πεφταστέρι να διασχίζει τον ουρανό δεν κοστίζει τίποτε αν κάνατε τότε και καμιά ευχή!

Γεννηθήκατε στα Ιωάννινα ωστόσο η καταγωγή σας είναι από τον Γρύλλο της Ηλείας. Τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;

Πράγματι η κατοχή βρήκε τον πατέρα μου να υπηρετεί (ήταν δασικός) στο Μέτσοβο κι έτσι η δίδυμη αδελφή μου κι εγώ γεννηθήκαμε στα Γιάννενα απ΄όπου φύγαμε μερικούς μήνες αργότερα για την Πάτρα απ΄όπου κατάγονταν η μητέρα μου. Ο πατέρας μου κατάγονταν από ένα μικρό χωριό κοντά στην Ολυμπία, τον Γρύλλο, όπου ακόμη και σήμερα περνάμε οικογενειακώς μερικές ημέρες το Πάσχα και το καλοκαίρι. Στη Πάτρα μείναμε 4 χρόνια οπότε ο πατέρας μετατέθηκε στην Κυπαρισσία όπου παρακολούθησα τις δύο πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κι αμέσως μετά γυρίσαμε πίσω στη Πάτρα απ΄όπου τελικά έφυγα για την Αμερική στα 19 μου χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, όλες αυτές οι μετακινήσεις μου έδωσαν την ευκαιρία να έχω πολλές και ενδιαφέρουσες εμπειρίες «ων ουκ έστιν αριθμός»! Θα ξεχώριζα πάντως την ανάμνηση ενός κόκκινου χειροποίητου ξύλινου τρίτροχου με το οποίο κυκλοφορούσα στη Πάτρα (πριν φύγουμε για την Κυπαρισσία), και το οποίο μου είχαν πάρει οι γονείς και η θεία μου παρ΄όλες τις στερήσεις της εποχής εκείνης. Δυστυχώς μόνο εγώ και η ξαδέλφη μου η Ελένη θυμόμαστε πλέον την ύπαρξή του που για μένα έχει γίνει κάτι σαν το «Rosebud» στο «Πολίτης Κέιν»! Θυμάμαι επίσης δύο πανέμορφα αρχοντικά που βρίσκονταν απέναντί μας, πνιγμένα κυριολεκτικά στο γιασεμί και στις αναρριχώμενες κατάλευκες τριανταφυλλιές, όταν η Πάτρα μοσχομύριζε ακόμη από το αγιόκλημα και το γιασεμί. Υπάρχουν, φυσικά, δεκάδες ακόμη θύμισες που θα απαιτούσαν κυριολεκτικά ένα ολόκληρο βιβλίο για να περιγραφούν.

Η λίμνη Παμβώτις ή η αρχαία Ολυμπία σας επηρέασαν περισσότερο στην απόφασή σας να σπουδάσετε αστροφυσική; Πως γεννήθηκε αυτή η ανάγκη για εσάς;

Δεν υπήρξε καμία τέτοια ανάγκη, ενώ ούτε η λίμνη ούτε και η Ολυμπία «φταίνε» για τις μετέπειτα σπουδές μου στην αστροφυσική. Εάν θα ήθελα να «κατηγορήσω» κάποιο τόπο ή κάποια εμπειρία μου για τις μετέπειτα επιλογές μου θα ήταν ο Παρνασσός. Εκεί το καλοκαίρι του 1960 (στην Περδικόβρυση της Αμφίκλειας) χιλιάδες πρόσκοποι απ΄ όλον τον κόσμο γιορτάζαμε το Χρυσό Ιωβηλαίο του προσκοπισμού στη χώρα μας με μια κατασκήνωση αλλιώτικη από τις άλλες. Πλάι μας είχαν κατασκηνώσει οι πρόσκοποι της Αμερικής και στο άνοιγμα που δημιουργούσαν οι σκηνές τους βρίσκονταν τρία μικρά τηλεσκόπια στημένα πάνω στα τρίποδά τους τα οποία για μάς φάνταζαν σαν εξωπραγματικές μηχανές. Ένα βράδυ δεν μπόρεσα να κρατηθώ και τους ζήτησα να δούμε το Φεγγάρι. Μας έδειξαν μάλιστα πώς να χρησιμοποιήσουμε το προσοφθάλμιο για να σκοπεύσουμε καλύτερα. Έτσι καθώς το Φεγγάρι ξεμύταγε πάνω από την κορυφή του Παρνασσού τα έκθαμβα μάτια μας αντίκρισαν ένα θέαμα απερίγραπτο: κρατήρες, χαράδρες και ολάκερες οροσειρές. Εκείνη την εποχή ο άνθρωπος δεν είχε πετάξει ακόμη στο Διάστημα και κανείς μας δεν μπορούσε τότε ούτε καν να φανταστεί ότι σε εννέα χρόνια κάποιος συνάνθρωπός μας θα έκανε κυριολεκτικά μια βόλτα στο Φεγγάρι. Κι όμως εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα ότι στο προαιώνιο αυτό όνειρο της ανθρωπότητας είχα ήδη γίνει πρωταγωνιστής! Κι ίσως αυτή να ήταν και η αιτία που χρόνια τώρα διακονώ την υπέροχη αυτή επιστήμη.

Πολύχρονες σπουδές στην Λουιζιάνα των ΗΠΑ. Αμέσως ξεχωρίσατε κι άρχισαν να σας απονέμονται βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Πόσο δύσκολο ήταν να το πετύχετε αυτό;

Δεν θα έλεγα ότι ήταν δύσκολο. Ίσα-ίσα όλες μου οι αποκαλούμενες επιτυχίες οφείλονταν σε ορισμένες ιδιαίτερα ευχάριστες δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχα σε μια προσπάθεια να ξεφύγω από τα τετριμμένα και την καθημερινότητα των σπουδών

Από το 1968 αρχίσατε να εργάζεστε σε υψηλές θέσεις στην Λουιζιάνα και χρηματίσατε μέχρι και Διευθυντής του εκεί Πλανηταρίου. Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποιες από τις σημαντικότερες στιγμές που βιώσατε τα χρόνια εκείνα;

Και πάλι είναι σχεδόν αδύνατο να απομονώσω τις πιο σημαντικές στιγμές μιας πενταετίας που διαμόρφωσε την μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία. Γιατί κάθε στιγμή ήταν για μένα και σπουδαία και σημαντική. Παρ΄όλα αυτά αν ήθελα να ξεχωρίσω μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή εκείνης της περιόδου δεν θα αφορούσε την επαγγελματική μου πορεία αλλά την προσωπική μου ζωή κι έχει να κάνει με όλα όσα μου πρόσφερε η δεκαετής διαμονή μου εκεί. Γιατί η Λουιζιάνα μου προσέφερε, ως μη όφειλε, μία πολύ καλή παιδεία, με όλη τη σημασία της λέξης, τις βάσεις μιας εξαιρετικής καριέρας, πολύ καλούς μέχρι σήμερα φίλους, πολλές αξέχαστες εμπειρίες, και μία σύντροφο ζωής με την οποία μοιράζομαι χαρές και λύπες, όνειρα και απογοητεύσεις εδώ και 47 περίπου χρόνια. 

Περιγράψτε μας τα συναισθήματά σας την 20η Ιουλίου 1969, όταν η αποστολή Απόλλων 11 προσσεληνώθηκε στη σελήνη.

Εκείνη την περίοδο είχα την τύχη να βρίσκομαι στο Χιούστον και στις εγκαταστάσεις της NASA καλύπτοντας το ιστορικό αυτό γεγονός για μια Αθηναϊκή εφημερίδα. Από εκείνη την ημέρα έχω καμιά δεκαριά κασέτες όπου έχω καταγράψει τα συναισθήματά μου όπως τα βίωνα τις ημέρες εκείνες. Αν μπορούσα να συνοψίσω όσα κατέγραψα τότε θα έλεγα αυτό που έχει καταγραφεί ήδη πολλάκις στις διάφορες αναφορές μου για την πραγματική εκείνη εποποιία του Διαστήματος. Γιατί εκείνο το βράδυ της 20ής Ιουλίου του 1969, πάνω στη σκονισμένη επιφάνεια της Σελήνης αποτυπώθηκε για πρώτη φορά ένα ανθρώπινο χνάρι που έγινε το σύμβολο «ενός τεράστιου άλματος για την ανθρωπότητα». Εκείνο το βράδυ ξανάγινα ο νεαρός έφηβος του 1960 όταν κοίταξα για πρώτη φορά την επιφάνεια της Σελήνης μέσα από εκείνο το μικρό τηλεσκόπιο στις πλαγιές του Παρνασσού. Και ήμουν βέβαιος, και παραμένω ακόμη και σήμερα βέβαιος, ότι εκείνη τη στιγμή ξαναγεννήθηκε η ανθρωπότητα και ότι το σημείο εκείνο της προσσελήνωσης έγινε εκείνο το βράδυ πραγματικά ένα κοσμικό μνημείο αφιερωμένο στους ανθρώπους της Γης. Γιατί εκεί πάνω, στα όρια του ουράνιου ωκεανού, ο άνθρωπος έκανε το πρώτο μοιραίο του βήμα προς τα άστρα και ανακάλυψε ότι ήταν στην ουσία ένας πραγματικός πολίτης του Σύμπαντος.

Τον Οκτώβριο του 1972, όταν προσκληθήκατε από το ίδρυμα Ευγενίδου να αναλάβετε Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, εγκαταλείψατε μια πολύ επιτυχημένη καριέρα στο εξωτερικό για να επιστρέψετε στην Ελλάδα. Πόσο δύσκολο ήταν να πάρετε αυτή την απόφαση; Μετανιώσατε ποτέ που την πήρατε;

Όχι βέβαια. Θεωρώ, πάντως, ότι ήμουν πολύ τυχερός στην όλη μου πορεία. Η Αμερική πράγματι μου άνοιξε την πόρτα σε δρόμους που θα ήταν σχεδόν αδύνατον να περπατήσω αν είχα παραμείνει εδώ, αν κι αυτό έγινε από οικονομική ανάγκη. Στην Αμερική, είχα την ευκαιρία να αναλάβω σε μικρή ηλικία θέσεις που εδώ τότε θα χρειαζόμουν δεκαετίες, αν και τα πράγματα έχουν κι εδώ αλλάξει προς το καλύτερο σε σύγκριση με την δεκαετία του ΄60. Έτυχε επίσης να είμαι στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή, και να γνωρίσω τους κατάλληλους ανθρώπους που χρειάζονταν κάποιον σαν εμένα. Κάποια στιγμή θα γύριζα οπωσδήποτε στην Ελλάδα, έτυχε όμως αυτό να γίνει νωρίτερα και με καλύτερους για μένα όρους που οφείλονταν αποκλειστικά στην τύχη! Θέλω να πιστεύω, πάντως, ότι για να κρατηθεί κάποιος σε μία παρόμοια θέση επί τόσα χρόνια πρέπει να διαθέτει και κάποιες αρετές!

Έχετε ένα πλούσιο και αξιοζήλευτο βιογραφικό όσον αφορά την δραστηριότητά σας στην αστροφυσική. Είστε ικανοποιημένος από την πορεία που χαράξατε και θεωρείτε ότι έχετε τιμηθεί όσο έπρεπε για την προσφορά σας;

Ό,τι κι αν έκανα ή κατάφερα να κάνω στη μέχρι τώρα ζωή μου (γιατί θεωρώ ότι έχω ακόμη κι άλλα πράγματα να κάνω) με βρήκαν στο δρόμο. Έτυχαν. Απλώς εγώ προσπαθούσα πάντα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα κάθε δεδομένη στιγμή χωρίς να υπολογίζω σε βραβεία και σε κοινωνική ή άλλη αναγνώριση. Φυσικά μια διάκριση προσφέρει πάντοτε κάποια ευχαρίστηση. Η ευχαρίστηση όμως αυτή δεν διαρκεί πολύ, μερικές ίσως ημέρες, και μετά συνεχίζουμε όπως πριν. Σε τελική, όμως, ανάλυση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν πρόκειται να πάρει μαζί του τίποτε απ΄όλα αυτά, ούτε χρήματα, ούτε διακρίσεις, ούτε οτιδήποτε άλλο. Γιατί, είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε τη μάχη με τον χρόνο. Φυσικά, όπως έλεγε κι ένας σημαντικός Έλληνας που πέθανε πρόσφατα: «Σε όλους μας υπάρχει η αγωνία της αθανασίας. Αυτή η αγωνία αν καταφέρει να εκφραστεί αποτελεί την υπογραφή μας. Ως ενήλικοι άλλωστε ξεγελάμε τον φόβο του θανάτου κάνοντας παιδιά. Φεύγω εγώ, υπάρχουν αυτά. «Εγώ έκανα τρία παιδιά, οπότε έχω εξασφαλισμένη την αθανασία! (γέλια).

Πλησιάζει η μεγαλύτερη νύχτα του 2014. Είναι πάντα η 21η Δεκεμβρίου; Τι θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε στον ουρανό τη νύχτα εκείνη;

Από την αρχαιότητα ακόμη όλοι οι λαοί είχαν κατανοήσει ότι όσο ο χειμώνας πλησίαζε και ο Ήλιος του μεσημεριού φαινόταν όλο και πιο χαμηλά στον ορίζοντα, τόσο και οι μέρες μίκραιναν και το κρύο αύξανε. Ήταν η σκληρή εποχή για τον άνθρωπο με τις πολύ μικρές ημέρες και τις ατέλειωτες νύχτες. Οι φροντίδες πολλαπλασιάζονταν, οι ανησυχίες αυξάνονταν και ένα αόριστο συναίσθημα φόβου καταλάμβανε τον αρχαίο άνθρωπο με τα ανύπαρκτα σχεδόν αμυντικά του μέσα και τις περιορισμένες πηγές διατροφής. Γι΄αυτό αναπέμπονταν προσευχές και ιερές παρακλήσεις, ανάβονταν φωτιές και προσφέρονταν θυσίες προς το θεό Ήλιο για να μη χαθεί οριστικά από τον ορίζοντα. Κι έτσι από την ημέρα εκείνη και μετά η τροχιά του Ήλιου στον ουρανό φαίνεται καθημερινά να σκαρφαλώνει όλο και πιο πάνω στο βόρειο ημισφαίριο του ουρανού. Οι μέρες μεγαλώνουν, οι νύχτες μικραίνουν και ο καιρός γίνεται όλο και πιο θερμός. Την ημέρα εκείνη ο Ήλιος θα φτάσει στο σημείο της ετήσιας τροχιάς του που ονομάζεται «χειμερινό ηλιοστάσιο», οπότε αρχίζει επίσημα η εποχή του χειμώνα. Γι αυτό την ημέρα αυτή όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί καθιέρωσαν προς τιμή του Ήλιου περίφημες και πολλές γιορτές. Ημερολογιακά το χειμερινό ηλιοστάσιο κυμαίνεται σήμερα μεταξύ της 20ής και της 23ής Δεκεμβρίου, αν και η τελευταία φορά που είχαμε το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 23 Δεκεμβρίου ήταν το 1903 και η επόμενη θα είναι το 2303. Ακόμη πιο σπάνια είναι η 20ή Δεκεμβρίου, με την επόμενη να συμβαίνει το 2080. Οι διαφοροποιήσεις αυτές οφείλονται στο γρηγοριανό ημερολόγιο του οποίου κάθε έτος έχει 365 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα έτη με τις 366 ημέρες τους. Παρ΄όλα αυτά δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ειδικά εκείνο το βράδυ στον ουρανό.

Εν όψει των Χριστουγέννων μπορείτε να μας εξηγήσετε το «φωτεινό αστέρι» της γέννησης;

Ύστερα από 2.000 χρόνια είναι σχεδόν αδύνατο να ξέρουμε τι θα μπορούσε να ήταν το περίφημο εκείνο άστρο που εμφανίστηκε πάνω από τον ουρανό που σκέπαζε το μικρό χωριό της Βηθλεέμ κι έκανε τους μάγους να ξεκινήσουν το μακρινό τους ταξίδι. Διάφορες προσπάθειες που έχουν γίνει κατά καιρούς έχουν εξετάσει πρώτα απ΄όλα τα διάφορα χαρακτηριστικά του άστρου, αλλά και διάφορες αστρονομικές εκδοχές, όπως είναι τα μετέωρα, οι κομήτες, οι νόβα, οι σουπερνόβα αλλά και οι διάφορες σύνοδοι των πλανητών μεταξύ τους ή με κάποια από τα λαμπρότερα άστρα. Παρ΄όλα αυτά όμως καμιά από τις επεξηγήσεις που έχουν προταθεί δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει πλήρως. Γιατί είναι μάλλον δύσκολο να αποδείξουμε όλα τα επί μέρους στοιχεία που απαιτεί μια πλήρης και τεκμηριωμένη απόδειξη. Πολλοί ερευνητές των Γραφών υποστηρίζουν επίσης ότι το Άστρο της Βηθλεέμ δεν πρέπει να ήταν κάποιο συγκεκριμένο αστρονομικό σώμα ή φαινόμενο, αλλά πρόκειται απλά και μόνο για το συμβολικό άστρο των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης για τον προσδοκώμενο Μεσσία. Σε τελική όμως ανάλυση δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία το τι συνέβη στον ουρανό εκείνη τη νύχτα των Χριστουγέννων, γιατί κάτι πολύ πιο σπουδαίο συνέβαινε επάνω σ΄αυτήν τούτη τη Γη μας. Κάτι υπέροχο συνέβη στη μικρή πόλη της Βηθλεέμ εκείνο το βράδυ, και το γεγονός αυτό ήταν πολύ πιο σπουδαίο απ΄οτιδήποτε κι αν γινόταν στον ουρανό. Γιατί όταν ο Ήλιος ανέτειλε το άλλο πρωινό, την πρώτη εκείνη μέρα των Χριστουγέννων, ανέτειλε πάνω από ένα κόσμο που ποτέ πια δεν θα μπορούσε να είναι ο ίδιος

Απο αριστερά: Θανάσης Οικονόμου (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο) , Τσάρλι Ντιουκ (αστροναύτης του Απόλλων 16), Ντέιβιντ Μάλιν (αστρονόμος του Αγγλο-Αυστραλιανού Αστεροσκοπείου) , Διονύσης Σιμόπουλος, Τζον Στόουκς (εκπρόσωπος Διαστημικού Τηλεσκόπιου Χαμπλ).

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 05 Απρίλιος 2019 13:48 Περισσoτερα...
 

Hedwig Kohn: Ποια είναι η φυσικός που τιμά με Doodle η Google

E-mail Εκτύπωση PDF

Παρασκευή, 05 Απριλίου 2019

Στην Hedwig Kohn, μία από τις τρεις γυναίκες οι οποίες απέκτησαν μεταδιδακτορικό δίπλωμα στη φυσική στη Γερμανία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφιερώνει η Google το σημερινό της (5 Απριλίου) doodle, με αφορμή τη συμπλήρωση 132 χρόνων από τη γέννηση της.

Μαζί με τις  Lise Meitner and Hertha Sponer, αναγκάστηκαν να φύγουν από τη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος.

Η Kohn εστίασε στον ποσοτικό προσδιορισμό της έντασης του φωτός, αναπτύσσοντας νέες μεθόδους, λαμβάνοντας ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και αφήνοντας πίσω της έργο το οποίο καθοδήγησε τους νεότερους επιστήμονες μέχρι και τη δεκαετία του 1980.

Γεννημένη το 1887 στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, η Kohn ήταν κόρη εμπόρου και έγινε το 1907 η δεύτερη γυναίκα η οποία εισήλθε στο τμήμα Φυσικής του τοπικού πανεπιστημίου.

Το 1913 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές της σπουδές υπό την επίβλεψη του Otto Lumer, το οποίου εν συνεχεία διετέλεσε βοηθός.

Το 1933, το ναζιστικό καθεστώς της απαγόρευσε, όπως και σε κάθε Εβραίο, να κατέχει θέση στο Δημόσιο, με την ίδια να εργάζεται περιστασιακά στον τομέα της έρευνας, στη βιομηχανία του φωτός.

Ωστόσο, τα τέλη της δεκαετίας 1930 την βρήκαν άνεργη, με την Kohn να δυσκολεύεται να τα βγάλει εις πέρας.

Μάλιστα, η ίδια παραλίγο να πέσει θύμα του Ολοκαυτώματος, ωστόσο της προσφέρθηκαν προσωρινές θέσεις σε τρία κολέγια γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη βοήθεια του Rudolf Ladenburg (1882-1952), της Lise Meitner, της Hertha Sponer, της Αμερικανικής Ένωσης Πανεπιστημιακών Γυναικών (AAUW) και πολλών άλλων.

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 05 Απρίλιος 2019 11:04 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 2 από 163

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1914

Αποδίδονται ατομικοί αριθμοί στα χημικά στοιχεία.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

ΤVSpot Τεχνικού Μουσείου