Φίλοι του Τ.Μ.Θ.

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Ταχύτητα του φωτός: Τα μυστικά και οι άγνωστες έρευνες

E-mail Εκτύπωση PDF


7 Δεκεμβρίου 2016. Μέρα αφιερωμένη στην ταχύτητα του φωτός σήμερα. Σήμερα η Google αφιερώνει το Doodle της στην 340η επέτειο από τον καθορισμό της ταχύτητας του φωτός. Διαβάστε όσα δεν γνωρίζετε για την ταχύτητα του φωτός.


Ο πρώτος που μπόρεσε να μετρήσει την ταχύτητα του φωτός ήταν ο Δανός αστρονόμος Όλε Κρίστενσεν Ρέμερ το 1676. Ο Ρέμερ έκανε τις μετρήσεις παρατηρώντας τις εκλείψεις των δορυφόρων του Δία από τον πλανήτη αυτόν και υπολόγισε ότι η ταχύτητα του φωτός είναι 303.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Το αποτέλεσμα του Ρέμερ ήταν εκπληκτικά κοντά στην τιμή που γνωρίζουμε σήμερα (299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο) για την ταχύτητα του φωτός, αλλά η ερμηνεία που έδωσε στο φαινόμενο δεν έγινε δεκτή από τους αστρονόμους της εποχής.

Πρώτος ο Δανός αστρονόμος Όλε Κρίστενσεν Ρέμερ το 1675 μέτρησε την ταχύτητα του φωτός με αστρονομική μέθοδο. Σήμερα με πολύ ακριβείς μετρήσεις οι Φυσικοί βρήκαν ότι η ταχύτητα του φωτός c στο κενό και περίπου στον αέρα είναι 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Ο Κασίνι είχε παρατηρήσει τους δορυφόρους του Δία μεταξύ 1666 και 1668, και είχε ανακαλύψει ασυμφωνίες στις χρονομετρήσεις του, ασυμφωνίες που απέδωσε, ως αρχική εκτίμηση, στο ότι το φως είχε μια πεπερασμένη ταχύτητα. Το 1672 ο Ρέμερ πήγε στο Παρίσι και συνέχισε τις παρατηρήσεις των δορυφόρων του Δία ως βοηθός του Κασίνι. Προσέθεσε τις δικές του παρατηρήσεις σε αυτές του Κασίνι και πρόσεξε ότι τα χρονικά διαστήματα ανάμεσα στις εκλείψεις (ιδίως αυτές της Ιούς) ήταν μικρότερα όταν η απόσταση Γης-Δία μειωνόταν, και μεγαλύτερα όταν η απόσταση αυτή αυξανόταν. Ο Κασίνι έκανε μια σύντομη δημοσίευση τον Αύγουστο 1675, όπου έγραφε:

«Αυτή η δεύτερη ανισότητα φαίνεται να οφείλεται στο ότι το φως χρειάζεται ορισμένο χρόνο για να φθάσει ως εμάς από τον δορυφόρο. Το φως πρέπει να χρειάζεται περίπου 10 ως 11 λεπτά για να διανύσει μια απόσταση ίση με την ημιδιάμετρο της γήινης τροχιάς».


Παραδόξως, ο Κασίνι φαίνεται ότι εγκατέλειψε αυτό το σκεπτικό, ενώ ο Ρέμερ το υιοθέτησε και ξεκίνησε προσπάθεια να το τεκμηριώσει αδιαμφισβήτητα, χρησιμοποιώντας επιλεγμένες παρατηρήσεις που εκτέλεσαν αυτός και ο Πικάρ μεταξύ 1671 και 1677. Ο Ρέμερ παρουσίασε τα πορίσματά του στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, ενώ λίγο μετά συνοψίσθηκαν από ανώνυμο σχολιαστή σε μια σύντομη παρουσίαση με τίτλο Demonstration touchant le mouvement de la lumiere trouve par M. Roemer de l'Academie des sciences, που δημοσιεύθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1676 στο Journal des scavans. Δυστυχώς η παρουσίαση πάσχει από το ότι ο σχολιαστής δεν έχει κατανοήσει την παρουσίαση του Ρέμερ, και καθώς κατέφυγε σε δυσνόητες προτάσεις για να συγκαλύψει την έλλειψη κατανοήσεως από τον ίδιο, συσκότισε τη λογική του Ρέμερ (Jan Teuber: Ole R?mer - videnskabsmand og samfundstjener, εκδ. Gads Forlag, Κοπεγχάγη 2004, κεφ. "Ole R?mer og den bev?gede Jord - en dansk f?rsteplads")

Μόνο η ερμηνεία των παρατιθέμενων αριθμών βγάζει νόημα: Καθώς 40 περιφορές της Ιούς (των 42,5 ωρών η μία) που παρατηρούνται όταν η Γη προσεγγίζει τον Δία είναι συνολικά 22 λεπτά της ώρας συντομότερες από 40 περιφορές της Ιούς που παρατηρούνται όταν η Γη απομακρύνεται από τον Δία, ο Ρέμερ συμπέρανε ότι το φως θα ταξιδέψει την απόσταση που η Γη διανύει σε 80 περιφορές της Ιούς σε 22 λεπτά. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να υπολογισθεί το καθαρό αποτέλεσμα των παρατηρήσεων του Ρέμερ: ο λόγος της ταχύτητας του φωτός προς την ταχύτητα περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, που βρίσκεται ίσος με 9300. Η σύγχρονη τιμή είναι περί το 10100. Ο ίδιος ο Ρέμερ ούτε υπολόγισε αυτό το κλάσμα, ούτε έδωσε κάποια τιμή για την ταχύτητα του φωτός. Αλλά πολλοί άλλοι υπελόγισαν την ταχύτητα από τα δεδομένα του, με πρώτο τον Κρίστιαν Χόυχενς: αφού αλληλογράφησε με τον Ρέμερ και απέκτησε περισσότερα δεδομένα, ο Χόυχενς συμπέρανε ότι το φως ταξίδευε 16 και 2/3 γήινες διαμέτρους το δευτερόλεπτο, θεωρώντας λανθασμένα την τιμή του Ρέμερ των 22 λεπτών ως τον χρόνο στον οποίο το φως διανύει απόσταση ίση με τη διάμετρο της τροχιάς της Γης.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 08 Δεκέμβριος 2016 09:04 Περισσoτερα...
 

Καφέ της Επιστήμης 12.12.2016

E-mail Εκτύπωση PDF

cafe-epist-delta-axiou

 

Με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, του Βρετανικού Συμβουλίου και του ΝΟΗΣΙΣ συνεχίζεται για δωδέκατη συνεχή χρονιά η πραγματοποίηση των «Καφέ της Επιστήμης», που όπως πάντα, σας προσκαλούν να απολαύσετε τον καφέ σας και να συζητήσετε με τους ειδικούς επιστημονικά ζητήματα που σας ενδιαφέρουν.

Η επιστημονική παρακολούθηση των οικοτόπων, των φυτών και των ζώων που συναντάμε στις Προστατευόμενες Περιοχές (και όχι μόνο) είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τη βιοποικιλότητα στο παρόν, με όρους αξιοπιστίας και επιστημονικής «ασφάλειας» και να σχεδιάσουμε τη διατήρηση, την αποκατάσταση ή την αναβάθμιση της στο μέλλον, με γνώμονα την αειφορία.

Μαζί με την εισηγήτρια Δρ. Λυδία Αλβανού, υπεύθυνη παρακολούθησης της βιοποικιλότητας στο Φορέα Διαχείρισης Δέλτα Αξιού-Λουδία-Αλιάκμονα, θα περιηγηθούμε σε παράκτιους υγροτόπους, αμμοθίνες, ποτάμια και λιμνοθάλασσες για να παρακολουθήσουμε τη φύση και να αναζητήσουμε ένα διαφορετικό δρόμο επιστροφής μας σε αυτήν.

Η παρουσίαση καθώς και η συζήτηση που θα ακολουθήσει, θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016, στις 18.30, στο Γαλλικό Ινστιτούτο (Λεωφόρος Στρατού 2Α, τηλ.: 2310 821 231).

Είσοδος ελεύθερη.

Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε βιολογία στο Α.Π.Θ., συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen (Scotland, U.K.) και επέστρεψε στο Α.Π.Θ. για την εκπόνηση της διδακτορικής της διατριβής στη θαλάσσια βιολογία. Δίδαξε επί σειρά ετών στο Α.Τ.Ε.Ι.Θ. και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Έχει ασχοληθεί με την οργάνωση και αξιολόγηση περιβαλλοντικής πληροφορίας και δεδομένων, το συντονισμό ευρωπαϊκών επιστημονικών προγραμμάτων και τη σύνταξη περιβαλλοντικών μελετών και επιστημονικών εκθέσεων. Τα τελευταία 5 χρόνια της επαγγελματικής της ζωής συντονίζει τις δράσεις παρακολούθησης της βιοποικιλότητας στο Φορέα Διαχείρισης Δέλτα Αξιού-Λουδία-Αλιάκμονα.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 05 Δεκέμβριος 2016 23:58
 

Υπερυπολογιστής

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Υπερυπολογιστής ονομάζεται ένας υπολογιστής που διαφέρει αισθητά απ' τους υπολογιστές που χρησιμοποιούνται από απλούς χρήστες όσον αφορά στον αριθμό των υπολογισμών κινητής υποδιαστολής που μπορεί να εκτελέσει ανά δευτερόλεπτο. Οι υπερυπολογιστές αποτελούνται συνήθως από εκατοντάδες ή και χιλιάδες επεξεργαστές και χρησιμοποιούνται σε μεγάλα εργαστήρια, μεταξύ άλλων για πολύ απαιτητικές προσομοιώσεις (π.χ. της συμπεριφοράς των αστεριών ενός γαλαξία ή της ατμόσφαιρας σε πλανητική κλίμακα). Η ικανότητα υπολογισμών μετριέται συνήθως με τον όρο Flops (FLoating-point Operations Per Second, υπολογισμοί κινητής υποδιαστολής ανά δευτερόλεπτο). Η υπολογιστική ικανότητα των σημερινών υπερυπολογιστών έχει ξεπεράσει το 1 PetaFlop.


Ο υπερυπολογιστής CDC 6600; ο ταχύτερος υπολογιστής της περιόδου 1964-1969. 10 MFLOPS

Ο όρος υπερυπολογισμός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από την εφημερίδα New York World το 1920 σε αναφορά της σε ειδικής κατασκευής ηλεκτρομηχανικές συσκευές αυτοματοποιημένης πινακοποίησης που κατασκεύαζε η IBM για τοπανεπιστήμιο Κολούμπια.

Οι πραγματικοί υπερυπολογιστές έκαναν την εμφάνιση τους την δεκαετία του 1960 με βασικό σχεδιαστή τον Σέυμουρ Κρέι (Seymour Cray) που εργαζόταν στην Control Data Corporation (CDC). Κατά τη δεκαετία του 1970 ο Κρέι δημιούργησε τη δική του εταιρεία, την Cray Research, η οποία επικράτησε στον χώρο των υπερυπολογιστών, με δικές του δημιουργίες, για πέντε χρόνια (19851990). Στην δεκαετία του 1980 μεγάλος αριθμός μικρότερων εταιρειών μπήκαν σε αυτό τον τομέα παράλληλα με την δημιουργία του μικροϋπολογιστή μια δεκαετία νωρίτερα. Πολλές από αυτές τις εταιρείες έκλεισαν στα μέσα τις δεκαετίας του 1990 εξαιτίας αυτού που αποκαλούμε σήμερα κραχ αγοράς υπερυπολογιστών. Επί του παρόντος οι υπερυπολογιστές κατασκευάζονται από μεγάλες παραδοσιακές εταιρείες υπολογιστών, όπως η ΙΒΜ και HP που εξαγόρασαν τις μικρότερες. Οι υπερυπολογιστές είναι συνήθως ειδικές και μοναδικές μεγάλες κατασκευές. Η Cray Research εξακολουθεί να κατασκευάζει υπερυπολογιστές. Στους καινούριους υπερυπολογιστές Cray, όπως και στον Roadrunner της IBM χρησιμοποιούνται, οι επεξεργαστές Opteron της εταιρείας AMD.


Ο υπερυπολογιστής Cray-2; ο ταχύτερος υπολογιστής της περιόδου 1985-1989.

Το Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια χρησιμοποίησε το 2003 για πρώτη φορά υπολογιστές της Apple για να κατασκευάσει τον υπερυπολογιστή του. Δημιούργησε ένα δίκτυο με 1100 Power Mac G5 (διπλού επεξεργαστή), το οποίο έγινε γνωστό με το ψευδώνυμο Big Mac[1]. Αυτά τα μοντέλα της σειράς προσωπικών υπολογιστών Power Macintosh, με τον επεξεργαστήPowerPC G5 της IBM, ήταν μακράν ταχύτεροι και πιο αξιόπιστοι από τους επεξεργαστές της Intel ή της AMD για PCαρχιτεκτονικής x86. Το εγχείρημα κόστισε 5,2 εκατομμύρια δολάρια και έγινε ο τρίτος γρηγορότερος υπερυπολογιστής (17,6 TeraFlops) ανάμεσα σε πολύ ακριβότερους. Κύριο εμπόδιο στην επέκτασή του ήταν η μεγάλη θερμότητα που παραγόταν από το σύνολο των μονάδων γι' αυτό και αργότερα οι G5 αντικαταστάθηκαν με λιγότερο ενεργοβόρους εξυπηρετητές της Apple[2]. H επιτυχία του Bic Mac έστρεψε το ενδιαφέρον της Apple προς την αγορά των διακομιστών και πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα στην κατασκευή φθηνών και αποδοτικών υπερυπολογιστών.


 

Ο υπερυπολογιστής "Columbia" της NASA

Οι υπερυπολογιστές, αν και πολλές φορές ταχύτεροι από τους οικιακούς υπολογιστές, δεν εκτελούν ταυτόχρονα πολλά προγράμματα. Είναι κατασκευασμένοι για να εκτελούν συνήθως μία εργασία με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα. Αυτή είναι και η βασική τους διαφορά απέναντι στους μεγάλους ή κεντρικούς υπολογιστές (mainframes)

 

 

ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org/

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 06 Δεκέμβριος 2016 00:00 Περισσoτερα...
 

Ελευθέριος Γουλιελμάκης - Αττοηλεκτρονική

E-mail Εκτύπωση PDF

goulielmakis

Ο Ελευθέριος Γουλιελμάκης, ερευνητής στο Μαξ Πλανκ, δημιούργησε και μέτρησε το ταχύτερο ηλεκτρικό ρεύμα στο εσωτερικό ενός στερεού υλικού

 


Written by Δ.Μ.

 

Ο Έλληνας φυσικός της διασποράς, ο δρ Ελευθέριος Γουλιελμάκης του Ινστιτούτου Κβαντικής Οπτικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, δημιούργησε και μέτρησε το ταχύτερο ηλεκτρικό ρεύμα στο εσωτερικό ενός στερεού υλικού. Χρησιμοποιώντας υπερταχείς παλμούς λέιζερ, η ομάδα Αττοηλεκτρονικής του Γουλιελμάκη, επιτάχυνε τα ηλεκτρόνια του ρεύματος, ώστε να κάνουν οκτώ εκατομμύρια δισεκατομμυρίων ταλαντώσεις ανά δευτερόλεπτο, πραγματοποιώντας έτσι ένα νέο ρεκόρ στη συχνότητα του ηλεκτρικού ρεύματος στο εσωτερικό στερεών υλικών.

  • Η Αττοφυσική εστιάζει στην παρατήρηση μικροσκοπικών φαινομένων που συμβαίνουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, όπως, για παράδειγμα, η κίνηση των ηλεκτρονίων μέσα στα άτομα, στα μόρια και στα υλικά. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλες είναι οι ταχύτητες αυτές, ένα ηλεκτρόνιο χρειάζεται μόνο 150 δισεκατομμυριοστά του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου για να γυρίσει γύρω από τον πυρήνα του ατόμου ή, αλλιώς, 150 αττοδεπτερόλεπτα.
  • Για να φωτογραφήσουμε ηλεκτρόνια σε κίνηση, στην Αττοφυσική αναπτύσσουμε φωτογραφικές συσκευές, στις οποίες το γνωστό μας φλας αντικαθίσταται από φλας ακτίνων λέιζερ, πράγμα που δίνει στους επιστήμονες τη δυνατότητα να βιντεοσκοπήσουν τον μικρόκοσμο σε πραγματικό χρόνο.Η Αττοηλεκτρονική αναφέρεται στη δυνατότητα όχι μόνο να παρατηρήσουμε, αλλά και να ελέγξουμε τα ηλεκτρόνια στην φυσική τους κλίμακα κίνησης και μπορέσουμε έτσι να αναπτύξουμε νέες εφαρμογές στην ηλεκτρονική επιστήμη.
  • Το πεδίο αυτό ξεκίνησε από μερικά εργαστήρια/πανεπιστήμια στην Ευρώπη, αλλά τώρα έχει εξαπλωθεί σημαντικά, αριθμώντας αρκετές δεκάδες εργαστήρια ανά τον κόσμο. Στην Ελλάδα υπάρχει έρευνα σε αυτό το πεδίο ιδίως στο ΙΤΕ από την ομάδα του καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης Δημήτρη Χαραλαμπίδη, με σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξή του ήδη από την εποχή των πρώτων βημάτων, πριν από περίπου 15 χρόνια.

Η απόδοση των σύγχρονων ηλεκτρονικών συσκευών, όπως οι υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα, εξαρτάται από την ταχύτητα του ηλεκτρικού ρεύματος στο εσωτερικό των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016 21:54 Περισσoτερα...
 

Αρχιτεκτονική πέρα από τη Γη

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Η ιστορία του σχεδιασμού και της κατασκευής του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού από έναν από τους αρχιτέκτονες που συμμετείχαν σε αυτήν

 

Φαφούτη Λαλίνα

 

Αρχιτεκτονική πέρα από τη Γη

Άποψη της Γης από το τμήμα Cupola (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: NASA)

 

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) και τους αστροναύτες του, για τα επιστημονικά πειράματα που διεξάγονται σε αυτόν και τις αποστολές που γίνονται ως εκεί. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι εξάπτει το ενδιαφέρον των επιστημόνων και όσων γοητεύονται από το Διάστημα και τα διαστημικά ταξίδια, ως τώρα ελάχιστοι έχουν σκεφτεί να τον «εξετάσουν» από την αρχιτεκτονική του σκοπιά. Αυτό το κενό έρχεται να συμπληρώσει ένα βιβλίο, το «International Space Station, Architecture beyond Earth» (Διεθνής Διαστημικός Σταθμός, Αρχιτεκτονική πέρα από τη Γη), που θα κυκλοφορήσει την 1η Μαρτίου στη Βρετανία. Ο συγγραφέας του, Ντέιβιντ Νίξον, έχει να πει πολλά από «πρώτο χέρι», αφού είναι ένας από τους ελάχιστους αρχιτέκτονες που έχουν κληθεί να συμμετάσχουν στον σχεδιασμό του ISS, το «θαύμα της σύγχρονης μηχανικής» όπως ο ίδιος τον αποκαλεί.

Κατοικήσιμος δορυφόρος

Ο ISS είναι ένας διαστημικός σταθμός - ή κατοικήσιμος δορυφόρος - ο οποίος σχεδιάστηκε εξαρχής ως «δομοστοιχειωτή κατασκευή». Αποτελεί δηλαδή μια αρθρωτή κατασκευή η οποία έχει σχεδιαστεί για να συμπληρώνεται, σε βάθος χρόνου και ανάλογα με τις ανάγκες, από αυτοτελείς μονάδες. Με τον τρόπο αυτόν οι αρμόδιοι για τον σχεδιασμό του έκριναν ότι θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα τον σκοπό του, να χρησιμεύσει δηλαδή ως ένα ερευνητικό εργαστήριο σε συνθήκες μικροβαρύτητας και διαστημικού περιβάλλοντος. Οι αστροναύτες που διαμένουν σε αυτόν διεξάγουν σε μόνιμη βάση πειράματα - βιολογίας, φυσικής, αστρονομίας, μετεωρολογίας κ.ά. - ενώ εκεί δοκιμάζονται επίσης διάφορα συστήματα και εξοπλισμοί που αναπτύσσουν οι διαστημικές υπηρεσίες για τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές τους. Τα περισσότερα δηλαδή τμήματά του αποτελούν εργαστήρια τα οποία σχεδιάζονται και εξοπλίζονται με βάση το πρόγραμμα των πειραμάτων που θα πρέπει να φιλοξενήσουν.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 24 Νοέμβριος 2016 00:12 Περισσoτερα...
 


Σελίδα 1 από 99

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ

Διαφήμιση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

1901

Για πρώτη φορά απονέμονται τα βραβεία Νόμπελ με το μεγαλύτερο κύρος διεθνώς.

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Μαθητικο Συνεδριο Πληροφορικης

SPOT Συνεδρίου

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.

SPOT Τεχνικού Μουσείου

This page require Adobe Flash 9.0 (or higher) plug in.